Spis tre艣ci:

Rozdzia艂 1. Pismo 艢wi臋te
Rozdzia艂 2. B贸g i Tr贸jca 艢wi臋ta
Rozdzia艂 3. Bo偶e postanowienie
Rozdzia艂 4. Stworzenie
Rozdzia艂 5. Bo偶a opatrzno艣膰
Rozdzia艂 6. Upadek cz艂owieka: grzech i kara
Rozdzia艂 7. Bo偶e przymierze
Rozdzia艂 8. Chrystus 鈥 Po艣rednik
Rozdzia艂 9. Wolna wola
Rozdzia艂 10. Skuteczne powo艂anie
Rozdzia艂 11. Usprawiedliwienie
Rozdzia艂 12. Usynowienie
Rozdzia艂 13. U艣wi臋cenie
Rozdzia艂 14. Wiara zbawiaj膮ca
Rozdzia艂 15. Upami臋tanie wiod膮ce do 偶ycia i zbawienia
Rozdzia艂 16. Dobre uczynki
Rozdzia艂 17. Wytrwanie 艣wi臋tych
Rozdzia艂 18. Pewno艣膰 艂aski i zbawienia
Rozdzia艂 19. Prawo Bo偶e
Rozdzia艂 20. Ewangelia i zakres 艂aski
Rozdzia艂 21. Wolno艣膰 chrze艣cija艅ska i wolno艣膰 sumienia
Rozdzia艂 22. Nabo偶e艅stwo i Dzie艅 Pa艅ski
Rozdzia艂 23. Przysi臋gi i 艣lubowania zgodne z Bo偶ym Prawem
Rozdzia艂 24. W艂adze pa艅stwowe
Rozdzia艂 25. Ma艂偶e艅stwo
Rozdzia艂 26. Ko艣ci贸艂
Rozdzia艂 27. Spo艂eczno艣膰 艣wi臋tych
Rozdzia艂 28. Chrzest i Wieczerza Pa艅ska
Rozdzia艂 29. Chrzest
Rozdzia艂 30. Wieczerza Pa艅ska
Rozdzia艂 31. Stan cz艂owieka po 艣mierci i zmartwychwstanie umar艂ych
Rozdzia艂 32. S膮d Ostateczny

Rozdzia艂 1. Pismo 艢wi臋te

(1) Pismo 艢wi臋te jest w pe艂ni wystarczaj膮c膮, pewn膮 i nieomyln膮 miar膮 i norm膮 poznania, wiary i pos艂usze艅stwa, kt贸re stanowi o zbawieniu. Chocia偶 natura i ca艂e dzie艂o Bo偶ego stworzenia i opatrzno艣ci s膮 艣wiadectwem Jego dobroci, m膮dro艣ci i mocy, to jednak to 艣wiadectwo nie jest wystarczaj膮ce, aby samo przez si臋 da膰 nam takie poznanie Boga i Jego woli, kt贸re jest niezb臋dne do zbawienia.

W konsekwencji mi艂osierny Pan od czasu do czasu w r贸偶ny spos贸b objawia艂 siebie i swoj膮 wol臋 Izraelowi a p贸藕niej Ko艣cio艂owi. Ponadto, aby zapewni膰 zachowanie i rozszerzenie prawdy oraz utwierdzi膰 i umocni膰 Sw贸j Lud, chroni膮c go przed zepsut膮 natur膮 cz艂owieka oraz pod艂o艣ci膮 szatana, spowodowa艂, 偶e objawienie Jego samego oraz Jego woli zosta艂o w ca艂o艣ci spisane. A chocia偶 spos贸b, w jaki B贸g poprzednio objawia艂 swoj膮 wol臋 min膮艂, to Pismo 艢wi臋te jest absolutnie potrzebne cz艂owiekowi.

(2) Pismo 艢wi臋te czyli zapisane S艂owo Bo偶e zawiera nast臋puj膮ce ksi臋gi, kt贸re razem tworz膮 Stary i Nowy Testament:

Stary Testament (39 Ksi膮g)

1 Ksi臋ga Moj偶eszowa (Genesis / Rodzaju)
2 Ksi臋ga Moj偶eszowa (Exodus / Wyj艣cia)
3 Ksi臋ga Moj偶eszowa (Leviticus / Kap艂a艅ska)
4 Ksi臋ga Moj偶eszowa (Numeri / Liczb)
5 Ksi臋ga Moj偶eszowa (Deuteronomium / Powt贸rzonego Prawa)
Ksi臋ga Jozuego
Ksi臋ga S臋dzi贸w
Ksi臋ga Rut
1 Ksi臋ga Samuela
2 Ksi臋ga Samuela
1 Ksi臋ga Kr贸lewska
2 Ksi臋ga Kr贸lewska
1 Ksi臋ga Kronik
2 Ksi臋ga Kronik
Ksi臋ga Ezdrasza
Ksi臋ga Nehemiasza
Ksi臋ga Estery
Ksi臋ga Joba
Ksi臋ga Psalm贸w
Przypowie艣ci Salomona
Ksi臋ga Kaznodziei Salomona
Pie艣艅 nad Pie艣niami
Ksi臋ga Izajasza
Ksi臋ga Jeremiasza
Treny
Ksi臋ga Ezechiela
Ksi臋ga Daniela
Ksi臋ga Ozeasza
Ksi臋ga Joela
Ksi臋ga Amosa
Ksi臋ga Abdiasza
Ksi臋ga Jonasza
Ksi臋ga Micheasza
Ksi臋ga Nahuma
Ksi臋ga Habakuka
Ksi臋ga Sofoniasza
Ksi臋ga Aggeusza
Ksi臋ga Zachariasza
Ksi臋ga Malachiasza

Nowy Testament (27 Ksi膮g)

Ewangelia Mateusza
Ewangelia Marka
Ewangelia 艁ukasza
Ewangelia Jana
Dzieje Apostolskie
List do Rzymian
1 List do Koryntian
2 List do Koryntian
List do Galacjan
List do Efezjan
List do Filipian
List do Kolosan
1 List do Tesaloniczan
2 List do Tesaloniczan
1 List do Tymoteusza
2 List do Tymoteusza
List do Tytusa
List do Filemona
List do Hebrajczyk贸w
List Jakuba
1 List Piotra
2 List Piotra
1 List Jana
2 List Jana
3 List Jana
List Judy
Objawienie Jana
Wszystkie te ksi臋gi (艂膮cznie 66) s膮 natchnione przez Boga i sta艂y si臋 zasad膮 i norm膮 wiary i 偶ycia. 2Tm 3:16.

(3) Ksi臋gi powszechnie zwane apokryfami nie powsta艂y z natchnienia Bo偶ego, tote偶 nie nale偶膮 do kanonu czyli sk艂adu Pisma 艢wi臋tego. Dlatego te偶 nie posiadaj膮 autorytetu w Ko艣ciele Bo偶ym i powinny by膰 traktowane i stosowane tak jak inne pisma ludzkiego pochodzenia.

Lk 24:27,44; Rz 3:2.

(4) Pismo 艢wi臋te jest autorytatywne samo z siebie. Jego autorytet nie zale偶y od 艣wiadectwa 偶adnego cz艂owieka ani Ko艣cio艂a, lecz pochodzi wy艂膮cznie od Boga, jako Autora, kt贸ry sam w sobie jest prawd膮. Musi by膰 przyj臋te, bo jest S艂owem Bo偶ym.

1Tes 2:13; 2Tm 3:16; 2P 1:19-21; 1Jn 5:9.

(5) 艢wiadectwo Ko艣cio艂a Bo偶ego mo偶e wp艂yn膮膰 na nas i przekona膰 nas, 偶e Pismo 艢wi臋te godne jest najwy偶szego uznania. Niebia艅ska tre艣膰 Pisma 艢wi臋tego, skuteczno艣膰 jego doktryny, majestat jego stylu, zgodno艣膰 wszystkich jego cz臋艣ci od pocz膮tku do ko艅ca, fakt, 偶e na wszystkich swoich kartach oddaje ono wszelk膮 chwa艂臋 Bogu, pe艂nia objawienia jedynej drogi zbawienia 鈥 to wszystko razem wraz z innymi niezr贸wnanymi cechami oraz Jego absolutna doskona艂o艣膰 鈥 niezbicie przekonuje nas, 偶e jest S艂owem Bo偶ym. Uznajemy r贸wnocze艣nie, 偶e nasze pe艂ne przekonanie i pewno艣膰 co do jego nieomylnej prawdy i Bo偶ego autorytetu, jest wynikiem wewn臋trznej pracy Ducha 艢wi臋tego, kt贸ry przez S艂owo sk艂ada 艣wiadectwo w naszych sercach.

Jn 16:13,14; 1Kor 2:10-12; 1Jn 2:20,27

(6) Pe艂nia Bo偶ego objawienia dotycz膮ca wszystkiego co jest istotne dla Jego w艂asnej chwa艂y oraz dla zbawienia, wiary i 偶ycia ludzi, jest albo bezpo艣rednio przedstawiona, albo po艣rednio zawarta w Pi艣mie 艢wi臋tym. Nic, czy to domniemane objawienie Ducha 艢wi臋tego, czy to ludzkie tradycje, nie mog膮 by膰 dodane do Pisma 艢wi臋tego. Jednak偶e z drugiej strony uznajemy, 偶e wewn臋trzne o艣wiecenie przez Ducha Bo偶ego jest konieczne do w艂a艣ciwego zrozumienia tego, co Pismo 艢wi臋te objawia. Uznajemy jednocze艣nie fakt, 偶e pewne powszechne stosowane elementy nabo偶e艅stwa i sposobu zarz膮du zborem, powinny by膰 okre艣lone w 艣wietle zdrowego rozs膮dku chrze艣cijan, w zgodzie z og贸lnymi zasadami S艂owa Bo偶ego, od kt贸rego nie mo偶na odej艣膰.

Jn 6:45; 1Kor 2:9-12; 2Kor 13:14; 14:26,40; Gal 1:8-9; 2Tm 3:15-17.

(7) Tre艣膰 Pisma 艢wi臋tego przedstawiona jest z r贸偶n膮 jasno艣ci膮, tote偶 niekt贸rzy ludzie maj膮 lepsze zrozumienie Pisma od innych. Jednak sprawy, kt贸re s膮 istotne dla zbawienia cz艂owieka, kt贸re cz艂owiek musi pozna膰, uwierzy膰 w nie i by膰 im pos艂uszny, s膮 tak jasno przedstawione i wyt艂umaczone w r贸偶nych miejscach, 偶e zar贸wno wykszta艂ceni jak i niewykszta艂ceni mog膮 osi膮gn膮膰 wystarczaj膮ce ich zrozumienie, je艣li tylko pos艂ugiwa膰 si臋 b臋d膮 zdrowym rozs膮dkiem.

Ps 19:8; 119:13o; 2P 3:16.

(8) Stary Testament w j臋zyku hebrajskim i Nowy Testament w j臋zyku greckim (tj. w swoich oryginalnych j臋zykach przed t艂umaczeniem) by艂y bezpo艣rednio natchnione przez Boga i od tego czasu dzi臋ki Jego szczeg贸lnej trosce i opiece ustrze偶ona zosta艂a ich czysto艣膰. S膮 wi臋c autentyczne i stanowi膮 dla Ko艣cio艂a ostateczny autorytet we wszystkich kontrowersjach religijnych. Wszyscy Bo偶y ludzie maj膮 prawo i potrzeb臋 dost臋pu do Pisma, jest im r贸wnie偶 przykazane by w boja藕ni Bo偶ej je czytali i studiowali. Ale poniewa偶 j臋zyk hebrajski i grecki nie s膮 znane wszystkim czytelnikom, dlatego Pismo 艢wi臋te ma by膰 t艂umaczone na ka偶dy j臋zyk, tak aby ludzie poznali Boga i mogli oddawa膰 Mu cze艣膰 we w艂a艣ciwy spos贸b, 鈥瀉by艣my przez cierpliwo艣膰 i przez pociech臋 z Pism nadziej臋 mieli鈥.

Iz 8:20; Jn 5:39; Dz 15:15; Rz 3:2; 15:4; 1Kor 14:6,9.11-12,24,28; Kol 3:16.

(9) Niezawodn膮 zasad膮 jest, 偶e Pismo 艢wi臋te powinno by膰 interpretowane przez Pismo, tzn. jedna cz臋艣膰 przez drug膮. A wi臋c wszelka dysputa co do prawid艂owo艣ci, pe艂no艣ci i oczywisto艣ci znaczenia jakiego艣 fragmentu musi by膰 potwierdzona w 艣wietle ja艣niejszych, por贸wnywalnych fragment贸w.

Dz 15:15-16; 2P 1:20-21

(10) Wszystkie spory religijne maj膮 by膰 rozstrzygni臋te przez Pismo 艢wi臋te i jedynie przez Pismo 艢wi臋te. Wszystkie uchwa艂y synod贸w, opinie staro偶ytnych pisarzy i ludzkie doktryny w podobny spos贸b maj膮 by膰 przyjmowane albo odrzucane zgodnie z wyrokiem Pisma 艢wi臋tego, danego nam przez Ducha 艢wi臋tego. W takim wyroku wiara znajduje swoje ostateczne oparcie.

Mt 22:29,31,32; Dz 28:23; Ef 2:20

Rozdzia艂 2. B贸g i Tr贸jca 艢wi臋ta

(1) Jest tylko jeden jedyny 偶ywy i prawdziwy B贸g. Jest On samoistny i niesko艅czony w swojej istocie i doskona艂o艣ci. Tylko On sam mo偶e poj膮膰 i zrozumie膰 swoj膮 istot臋. Jest duchem czystym, niewidzialnym, niepodzielnym, bez cia艂a i zmiennych uczu膰. Tylko On posiada nie艣miertelno艣膰 i przebywa w 艣wiat艂o艣ci niedost臋pnej dla 艣miertelnego cz艂owieka. On nigdy si臋 nie zmienia. Jest wi臋kszy ni偶 nasze mo偶liwo艣ci pojmowania, wieczny, niepoj臋ty, wszechmog膮cy i niesko艅czony. Jest najwy偶sz膮 艣wi臋to艣ci膮, m膮dro艣ci膮, niezale偶no艣ci膮 i absolutem. Wszystko, co czyni, jest wynikiem Jego niezmiennej, sprawiedliwej woli i s艂u偶y Jego w艂asnej chwale. Jest najbardziej kochaj膮c膮, 艂askaw膮, mi艂osiern膮 i wsp贸艂czuj膮c膮 z istot. Jest pe艂en dobroci i prawdy. Przebacza nieprawo艣膰, przest臋pstwo i grzech. Nagradza tych, kt贸rzy szukaj膮 Go gorliwie, lecz nienawidzi grzechu. Nie przeoczy winy i nie oszcz臋dzi winnego, jest doskonale sprawiedliwy w wykonywaniu wyrok贸w.

Rdz 17:1; Wj 3:14; 34:6-7; Pwt 4:15,16; 6:4; 1Krl 8:27; Neh 19:32-33; Ps 5:6-7; 90:2; 115:3; Prz 16:4; Iz 6:3; 46:10; 48:12; 10:10; 23:23-24;Nah 1:2-3; Mal 3:6; Jn 4:24; Rz 11:36; 1Kor 8:4,6; 1Tm 1:17; Hbr 2:6.

(2) B贸g jest samowystarczalny. W Nim i tylko w Nim znajduje si臋 pe艂nia 偶ycia, chwa艂y, dobroci i wspania艂o艣ci. Nie zale偶y od 偶adnej istoty stworzonej, kt贸r膮 uczyni艂, Jego chwa艂a nie pochodzi od stworze艅. Wr臋cz przeciwnie, przejawia swoj膮 chwa艂臋 w nich i przez nie. Jest On g艂贸wnym 藕r贸d艂em wszelkiego bytu: pocz膮tkiem, spe艂nieniem, ko艅cem wszystkiego. Jest suwerennym w艂adc膮 nad wszystkimi swoimi stworzeniami. U偶ywa ich wed艂ug swojej woli i robi dla nich i z nimi cokolwiek pragnie. Jego wzrok przenika istot臋 wszystkiego. Jego wiedza jest niesko艅czona i nieomylna. Nic nie stanowi dla Niego zagro偶enia lub przyczyny niepewno艣ci, poniewa偶 On nie zale偶y od stworzonego wszech艣wiata. We wszystkich decyzjach, dzie艂ach i 偶膮daniach jest naj艣wi臋tszy. Anio艂owie i ludzie Jemu, jako Stworzycielowi, maj膮 oddawa膰 wszelk膮 cze艣膰, winni Mu S膮 s艂u偶b臋 i pos艂usze艅stwo wzgl臋dem wszystkiego, czego od nich za偶膮da.

Job 22:3; Ps 119:68; 145:17; 148:13; Ez 11:5; Dn 4.:25,34,35; Jn 5:26;Dz 15:8; Rz 11:34-36;
Hbr 4:13; Obj 5:12-14.

(3) Trzy osoby Bo偶e stanowi膮 Tr贸jc臋 艢wi臋t膮 鈥 Ojciec, Syn (lub S艂owo) i Duch 艢wi臋ty. Stanowi膮 jedno艣膰 w istocie, mocy i wieczno艣ci. Ka偶da z os贸b jest w pe艂ni Bogiem, ale Tr贸jca jest jedna i niepodzielna. Ojciec nie zawdzi臋cza swojego bytu nikomu. On jest Ojcem dla Syna, kt贸ry jest z Niego zrodzony w wieczno艣ci. Duch 艢wi臋ty pochodzi od Ojca i Syna. Te osoby, jeden niesko艅czony i wieczny B贸g, nie mog膮 by膰 rozdzielone w naturze i w bycie, lecz S膮 rozr贸偶niane w Pi艣mie 艢wi臋tym przez osobiste relacje wewn膮trz Tr贸jcy 艢wi臋tej i przez rozmaito艣膰 dzie艂, kt贸rych dokonuj膮. Ich Tr贸j-jedno艣膰 (to znaczy doktryna Tr贸jcy) jest zasadnicz膮 podstaw膮 wszelkiej naszej spo艂eczno艣ci z Bogiem oraz 藕r贸d艂em pociechy, kt贸r膮 czerpiemy z naszego zdania si臋 na Niego.

Rdz 3:14; Mt 28:19; Jn 1:14,18; 14:11; 15:26; 1Kor 8:16; 2Kor 13:14;Gal 4:6; 1Jn 5:7.

Rozdzia艂 3. Bo偶e postanowienie

(1) W wieczno艣ci B贸g zarz膮dzi艂 wszystko, cokolwiek zdarzy si臋 w czasie i uczyni艂 to niezale偶nie i nieodmiennie, kieruj膮c si臋 jedynie swoj膮 w艂asn膮 m膮dr膮 i 艣wi臋t膮 wol膮. Jednak czyni膮c to, nie sta艂 si臋 w 偶adnym sensie 藕r贸d艂em grzechu, ani nie ma wsp贸艂udzia艂u w odpowiedzialno艣ci za grzech wraz z grzesznikami. Wskutek swego ustanowienia nie pogwa艂ci艂 woli 偶adnego stworzenia, kt贸re uczyni艂; ani te偶 nie usun膮艂 swobodnego dzia艂ania wt贸rnych przyczyn, lecz raczej je ustanowi艂. W tych wszystkich sprawach przejawia si臋 Jego Bo偶a m膮dro艣膰, jak r贸wnie偶 okazuje si臋 Jego Bo偶a moc i wierno艣膰 w realizacji tego, co zamierzy艂.

Lb 23:19; Iz 46:10; Jn 19:11: Dz 4:27-28; Rz 9:15,18; Ef 1:3-5,11; Hbr 6:17; Jak 1:13; 1Jn 1:5

(2) Bo偶e postanowienie nie jest oparte na Jego uprzedniej wiedzy, 偶e w pewnych okoliczno艣ciach nast膮pi膮 pewne wydarzenia, lecz jest niezale偶ne od wszelkiej uprzedniej wiedzy.

Dz 15:18; Rz 9:11,13,16,18.

(3) Przez swoje postanowienie i dla okazania chwa艂y B贸g przeznaczy艂 (uprzednio ustanowi艂) pewnych ludzi i anio艂贸w do wiecznego 偶ycia przez Chrystusa, objawiaj膮c w ten spos贸b swoj膮 艂ask臋. Inni, kt贸rych pozostawi艂 na zatracenie w grzechach, okazuj膮 postrach Jego s膮du.

Mt 25:34; Rz 9:22-23; Ef 1:5-6; 1Tm 5:21; Jud 4.

(4) Anio艂owie i ludzie, kt贸rzy podlegaj膮 Bo偶emu przeznaczeniu, s膮 jasno i nieodmiennie wyznaczeni, a ich liczba jest na zawsze ustalona.

Jn 13:18; 2Tm 2:19.

(5) Zanim 艣wiat zosta艂 stworzony, Bo偶y nieodmienny zamiar, kt贸ry powsta艂 w tajemnicy Jego m膮dro艣ci i wed艂ug upodobania Jego woli, sprawi艂, 偶e B贸g wybra艂 (powo艂a艂) w Chrystusie pewn膮 cz臋艣膰 ludzko艣ci do wiecznej chwa艂y. Jedynie z Jego wolnej 艂aski i mi艂o艣ci przeznaczy艂 tych wybranych ludzi do 偶ycia, chocia偶 nie by艂o w nich niczego, co mog艂o spowodowa膰, aby ich wybra艂.

Rz 8:30; 9:13,16; Ef 1:4,9,11; 2:5,12; 1Tes 5:9; 2Tm 1:9.

(6) B贸g nie tylko wyznaczy艂 do chwa艂y zgodnie z odwiecznym i niezale偶nym postanowieniem swojej woli, lecz r贸wnie偶 uprzednio przeznaczy艂 艣rodki do spe艂nienia tego zamiaru. Skoro Jego wybrani s膮 dzie膰mi Adama i z tego powodu nale偶膮 do zepsutej przez upadek Adama w grzech ludzko艣ci, B贸g zechcia艂, 偶eby zostali odkupieni przez Chrystusa i rzeczywi艣cie powo艂ani do wiary w Chrystusie. Dalej, przez prac臋 Ducha 艢wi臋tego, we w艂a艣ciwym czasie zostaj膮 usprawiedliwieni, usynowieni, u艣wi臋ceni i 鈥瀞trze偶eni moc膮 Bo偶膮 przez wiar臋 ku zbawieniu鈥. Nikt opr贸cz wybranych nie mo偶e sta膰 si臋 uczestnikiem tych wielkich dobrodziejstw.

Jn 6:64; 10:26; 17:9; Rz 8:30; 1Tes 5:9-10; 2Tes 2:13; 1P 1:2,5.

(7) Wielka tajemnica przeznaczenia musi by膰 traktowana ze szczeg贸ln膮 roztropno艣ci膮 i ostro偶no艣ci膮 tak, aby ludzie, kt贸rzy sk艂aniaj膮 si臋 do woli Bo偶ej objawionej w Jego S艂owie, i kt贸rzy S膮 jej pos艂uszni, mogli osi膮gn膮膰 pewno艣膰 swego wiecznego wybrania, dzi臋ki pewno艣ci ich faktycznego powo艂ania. W ten spos贸b predestynacja przyniesie chwa艂臋 Bogu i pe艂en szacunku podziw i zachwyt. To zach臋ci do pokory i gorliwo艣ci, i przyniesie wiele pociechy wszystkim, kt贸rzy s膮 szczerze pos艂uszni Ewangelii.

Lk 10:20; Rz 11:5-6,20,33; Ef 1:6; 1Tes 1:4-5; 2P 1:10.

Rozdzia艂 4. Stworzenie

(1) Na pocz膮tku upodoba艂o si臋 Tr贸jjedynemu Bogu 鈥 Ojcu, Synowi i Duchowi 艢wi臋temu 鈥 stworzy膰 艣wiat i wszystko w nim w ci膮gu sze艣ciu dni. To wszystko by艂o bardzo dobre. W ten spos贸b B贸g uwielbi艂 swoj膮 odwieczn膮 moc, m膮dro艣膰 i dobro膰.

Rdz 1:31; Job 26:13; Jn 1:2-3; Rz 1:20; Kol 1:16; Hbr 1:2.

(2) Ca艂e stworzenie jest dzie艂em Boga; na ko艅cu B贸g stworzy艂 m臋偶czyzn臋 i kobiet臋, kt贸rzy mieli panowa膰 nad ca艂ym stworzeniem na ziemi. B贸g da艂 m臋偶czy藕nie i kobiecie inteligentn膮 i nie艣mierteln膮 dusz臋, i pod ka偶dym wzgl臋dem wyposa偶y艂 ich do harmonijnego 偶ycia z Nim. Zostali stworzeni na Jego obraz, posiadaj膮c wiedz臋, sprawiedliwo艣膰 i prawdziw膮 艣wi臋to艣膰. Bo偶e Prawo zosta艂o zapisane w ich sercach i mieli zdolno艣膰 do zupe艂nego pos艂usze艅stwa temu Prawu. Poniewa偶 jednak posiadali woln膮 i podlegaj膮c膮 zmianie wol臋, pogwa艂cenie Prawa by艂o mo偶liwe.

Rdz 1:26-27. 2:7. 3:6; Kzn 7:29; Rz 2:14-15.

(3) Prawo Bo偶e by艂o w zasadzie zapisane w sercu pierwszej pary ludzi, lecz jednocze艣nie otrzymali oni szczeg贸lny zakaz, aby nie jedli z drzewa poznania dobra i z艂a. Ich szcz臋艣cie i spo艂eczno艣膰 z Bogiem zale偶a艂a od pos艂usznego poddania si臋 Jego woli, dotyczy艂o to tak偶e ich panowania nad wszystkimi stworzeniami.

Rdz 1:26,28; 2:17

Rozdzia艂 5. Bo偶a opatrzno艣膰

(1) B贸g, kt贸ry w swojej niesko艅czonej mocy i m膮dro艣ci stworzy艂 wszystko, podtrzymuje, kieruje, w艂ada i rz膮dzi, zar贸wno 偶ywymi jak i martwymi, wielkimi i ma艂ymi, przez opatrzno艣膰 w najwy偶szym stopniu m膮dr膮 i 艣wi臋t膮, w zgodno艣ci ze swoj膮 nieomyln膮 uprzedni膮 wiedz膮 oraz niezale偶nymi i niezmiennymi decyzjami Jego woli. On realizuje swoje zamiary, dla kt贸rych wszystko stworzy艂; aby Jego m膮dro艣膰, moc i sprawiedliwo艣膰 wraz z Jego niesko艅czon膮 dobroci膮 i mi艂osierdziem mog艂y by膰 chwalone i uwielbiane.

Job 38:11; Ps 135:6; Iz 46:10-11; Mt 10:29-31; Ef 1:11; Hbr 1:3.

(2) Nic nie dzieje si臋 z przypadku lub poza sfer膮 Bo偶ej opatrzno艣ci. Poniewa偶 B贸g jest pierwotn膮 przyczyn膮 wszystkich wydarze艅, dlatego te偶 dziej膮 si臋 one niezmiennie i nieomylnie wed艂ug Jego uprzedniej wiedzy i postanowienia, kt贸rymi s膮 zwi膮zane. Jednak przez swoj膮 opatrzno艣膰 B贸g tak kieruje nimi, 偶e wt贸rne przyczyny, wynikaj膮ce albo z okre艣lonych praw, albo niezale偶nie, albo te偶 w zale偶no艣ci od innych przyczyn, odgrywaj膮 swoj膮 rol臋 w ich realizacji.

Rdz 8:22; Prz 16:33; Dz 2:23.

(3) B贸g w swej opatrzno艣ci u偶ywa zazwyczaj jakich艣 艣rodk贸w, mo偶e jednak dzia艂a膰 bez nich 鈥 nadawa膰 im skuteczno艣膰 wi臋ksz膮 ni偶 normalnie posiadaj膮, a nawet wbrew nim, zgodnie ze swym upodobaniem.

Iz 55:10-11; Dn 3:27; Oz 1:7; Dz 27:31,44; Rz 4:19-21.

(4) Bo偶a wszechmog膮ca w艂adza, niezg艂臋biona m膮dro艣膰, niesko艅czona dobro膰, jest tak niesko艅czenie wielka i wszystko przewy偶szaj膮ca, 偶e zar贸wno upadek pierwszego cz艂owieka w grzech, jak r贸wnie偶 wszystkie inne grzeszne dzia艂ania anio艂贸w i ludzi, dziej膮 si臋 zgodnie z Jego suwerennymi planami. Nie znaczy to, 偶e B贸g bez zastrze偶e艅 pozwala na r贸偶ne wydarzenia poniewa偶 rozmaitymi sposobami m膮drze i w pe艂ni w艂adzy ogranicza, porz膮dkuje i rz膮dzi grzesznymi dzia艂aniami, tak 偶e realizuj膮 one Jego 艣wi臋te plany. Jednak偶e grzeszno艣膰 dzia艂a艅 pochodzi jedynie od anio艂贸w i ludzi, a nie od Boga, poniewa偶 jako najwy偶sza 艣wi臋to艣膰 i sprawiedliwo艣膰, On ani nie jest, ani nie mo偶e by膰 przyczyn膮 grzechu, ani nie mo偶e go zaaprobowa膰.

Rdz 1:20; 2Sm 24:1; 2Krl 19:2S; 1Krn 21:1; Ps 50:21; 76:11; Iz 10:6-7,12; Rz 11:32-34; 1Jn 2:16.

(5) B贸g, kt贸ry jest najwy偶sz膮 m膮dro艣ci膮, sprawiedliwo艣ci膮 i 艂ask膮, cz臋sto pozwala, aby Jego ludzie popadali na kr贸tko w r贸偶ne pokuszenia i aby do艣wiadczyli grzeszno艣ci w艂asnych serc. Czyni to, aby ich karci膰 za grzechy, kt贸re pope艂nili lub nauczy膰 ich pokory, ods艂aniaj膮c im ukryte si艂y z艂a i zwodniczo艣膰 panuj膮c膮 w ich sercach. Jego zamiarem jest r贸wnie偶 spowodowanie, aby ludzie u艣wiadomili sobie potrzeb臋 polegania na Nim zawsze i w pe艂ni, i aby pom贸c im strzec si臋 grzechu w przysz艂o艣ci. Tymi i innymi sposobami realizuj膮 si臋 Jego sprawiedliwe i 艣wi臋te zamiary, tak 偶e wszystko, co dzieje si臋 z Jego wybranymi, jest z Jego wyboru, dla Jego chwa艂y i dla ich dobra.

2Krn 32:25-26,31; Rz 5:21; 2Kor 12:7-9.

(6) B贸g jako sprawiedliwy s臋dzia inaczej post臋puje ze z艂ymi i niepobo偶nymi lud藕mi. Za艣lepia i zatwardza ich serca z powodu ich grzech贸w. Wstrzymuje swoj膮 艂ask臋, kt贸ra mog艂aby o艣wieci膰 ich umys艂y i skruszy膰 ich serca; a czasem odbiera im dary, kt贸rych im udzieli艂. Stawia ich r贸wnie偶 w sytuacjach, w kt贸rych ich z艂e serca ulegaj膮 grzechowi. Innymi s艂owy 鈥 zostawia ich na pastw臋 ich w艂asnego, wrodzonego zepsucia, pokusze艅 艣wiata oraz w艂adzy szatana, czego konsekwencj膮 jest, 偶e zatwardzaj膮 swe serca przez to samo, co zmi臋kcza serca innych.

Wj 8:15.32; Pwt 2:30; 29:4; 2Krl 8:12-13; Ps 81 12-13: Iz 6:9-10; Mt 13-12; Rz 1:24-26.28; 11:7-8; 2Tes 2:10-12: 1P 2:7-8.

(7) Bo偶a og贸lna opatrzno艣膰 dosi臋ga wszystkich stworze艅, ale w szczeg贸lny spos贸b odnosi si臋 do Jego Ko艣cio艂a. Opatrzno艣膰 kieruje wszystkimi okoliczno艣ciami 鈥 dla dobra Ko艣cio艂a.

Iz 43:3-5; Am 9:8-9; 1Tm 4:10.

Rozdzia艂 6. Upadek cz艂owieka: grzech i kara

(1) Cz艂owiek zosta艂 stworzony przez Boga jako istota prawa i doskona艂a. Sprawiedliwe Prawo dane mu od Boga m贸wi艂o o 偶yciu uwarunkowanym przez pos艂usze艅stwo cz艂owieka i grozi艂o 艣mierci膮 za niepos艂usze艅stwo. Pos艂usze艅stwo Adama nie trwa艂o d艂ugo. Szatan u偶y艂 podst臋pnego w臋偶a, aby przywie藕膰 Ew臋 do grzechu.Zaraz potem zwiod艂a ona Adama, kt贸ry bez 偶adnego przymusu z zewn膮trz, w艂asnowolnie z艂ama艂 Prawo, zgodnie z kt贸rym zostali stworzeni i z艂ama艂 Bo偶e przykazanie,m贸wi膮ce by nie je艣膰 zakazanego owocu. Aby wype艂ni膰 sw贸j m膮dry i 艣wi臋ty zamiar , B贸g pozwoli艂, aby si臋 to sta艂o, poniewa偶 On kieruje wszystkim dla Swojej chwa艂y.

Rdz 2:16-17; 3:12-13; 2Kor 11:3.

(2) Przez sw贸j grzech, nasi pierwsi rodzice stracili pierwotn膮 sprawiedliwo艣膰, a ich szcz臋艣liwa spo艂eczno艣膰 z Bogiem zosta艂a przerwana. Ich grzech obj膮艂 nas wszystkich i przez to 艣mier膰 sta艂a si臋 naszym udzia艂em. Wszyscy ludzie stali si臋 umarli w grzechu i ca艂kowicie ska偶eni we wszystkich swoich cz臋艣ciach i zdolno艣ciach tak duszy, jak i cia艂a.

Rdz 6:5; Jer 17:9; Rz 3:10-19.23; 5:12-21; Tt 1:15.

(3) Rodzina ludzka ma swoje korzenie w pierwszej 1udzkiej parze. Adami Ewa reprezentuj膮 ca艂膮 ludzko艣膰, a wina za ich grzech zosta艂a przypisana na zasadzie Bo偶ego postanowienia wszystkim ich potomkom, kt贸rzy r贸wnie偶 od urodzenia odziedziczyli po nich ska偶on膮 natur臋. Poniewa偶 jako dzieci pocz臋te w grzechu i ze swojej natury podpadaj膮cy pod Bo偶y gniew, ludzie s膮 s艂ugami grzechu i poddanymi 艣mierci, dlatego wszyscy teraz s膮 poddani nie opisanemu nieszcz臋艣ciu: duchowemu, doczesnemu i wiecznemu, chyba, 偶e Pan Jezus Chrystus ich wyswobodzi.

Job 14:4; Ps 51:6; Rz 5:12-19; 6:20; 1Kor 15:21,22,45.49; Ef 2:3; 1Tes 1:10; Hbr 2:14-15.

(4) Faktyczne grzechy, kt贸re ludzie pope艂niaj膮 S膮 owocem zepsutej natury przekazanej im przez pierwszych rodzic贸w. Z powodu tego zepsucia wszyscy ludzie s膮 ca艂kowicie sk艂onni do z艂ego; grzech ich obezw艂adnia. Ludzie nie s膮 zdolni do czynienia wszystkiego co dobre i w rzeczywisto艣ci s膮 sk艂onni do czynienia tego, co jest przeciwne dobru.

Mt 15:19; Rz 8:7. Kol 1:2; Jk 1:14.

(5) Podczas tego ziemskiego 偶ycia zepsuta natura pozostaje w tych, kt贸rzy S膮 zrodzeni z Boga, tzn. odrodzeni. Chocia偶 w Chrystusie ta zepsuta natura zostaje os膮dzona i ukarana, jest te偶 ona w wierz膮cym umartwiona, jednak zar贸wno samo zepsucie, jak i wszystko, co z niego wynika, pozostaje w rzeczywisto艣ci i w pe艂ni grzechem.

Kzn 7:20; Rz 7:15,23-25; Gal 5:17; 1Jn 1:8.

Rozdzia艂 7. Bo偶e Przymierze

(1) Dystans mi臋dzy Bogiem a Jego stworzeniem, cz艂owiekiem, jest tak wielki, 偶e chocia偶 ludzie s膮 wyposa偶eni w zdolno艣膰 do rozumowania, i powinni okazywa膰 pos艂usze艅stwo swojemu Stw贸rcy, jednak nie mogliby nigdy w nagrod臋 osi膮gn膮膰 偶ycia, gdyby B贸g w akcie dobrowolnego uni偶enia nie umo偶liwi艂 tego przez zawarcie przymierza.

Job 35:7-8; Lk 17:10.

(2) Ponadto, poniewa偶 cz艂owiek z powodu swego upadku w grzech 艣ci膮gn膮艂 na siebie przekle艅stwo Bo偶ego Prawa, upodoba艂o si臋 Panu zawrze膰 przymierze 艂aski, w kt贸rym B贸g za darmo ofiarowuje grzesznikom 偶ycie i zbawienie przez Jezusa Chrystusa. Z ich strony B贸g wymaga wiary w Niego, 偶eby mogli by膰 zbawieni i przyrzeka udzieli膰 swojego Ducha 艢wi臋tego wszystkim tym, kt贸rzy s膮 wybrani do wiecznego 偶ycia, po to, aby chcieli i mogli uwierzy膰.

Rdz 2:17: Ps 110:3; Ez 36:26-27; Mk 16:15-16; Jn 3:16; 6:44,45; Rz 3:20-21; 8:3; Gal 3:10.

(3) Bo偶e przymierze objawione jest w Ewangelii; zosta艂o ono najpierw objawione Adamowi w postaci obietnicy zbawienia przez 鈥瀗asienie niewiasty鈥, a p贸藕niej prawd臋 t臋 B贸g ukazywa艂 stopniowo a偶 do pe艂nego objawienia zbawienia w Nowym Testamencie. Zbawienie wybranych jest oparte na przymierzu odkupienia, kt贸re zosta艂o zawarte w wieczno艣ci mi臋dzy Ojcem i Synem. Zbawienie jest udzielane jedynie przez 艂ask臋, na mocy tego przymierza, tak aby wszyscy potomkowie upad艂ego Adama, kt贸rzy zostali zbawieni, otrzymali 偶ycie i b艂ogos艂awion膮 nie艣miertelno艣膰; poniewa偶 warunki b艂ogos艂awie艅stwa, kt贸re dotyczy艂y Adama w jego stanie niewinno艣ci, nie odnosz膮 si臋 do jego potomstwa, i nie mog膮 sprawi膰, by potomstwo Adamowe mog艂o by膰 przyj臋te przez Boga.

Rdz 3:15; Jn 8:56; Dz 4:12; Rz 4:1-5; 2Tm 1:9; Tt 1:2; Hbr 1:1-2; 11:6,13.

Rozdzia艂 8. Chrystus 鈥 Po艣rednik

(1) Realizuj膮c sw贸j odwieczny zamiar , B贸g wybra艂 i powo艂a艂 Pana Jezusa, swego jednorodzonego Syna, zgodnie z przymierzem, kt贸re zawarli, aby sta艂 si臋 Po艣rednikiem mi臋dzy Bogiem a cz艂owiekiem; aby by艂 r贸wnie偶 Prorokiem, Kap艂anem, Kr贸lem, G艂ow膮 i Zbawicielem swojego Ko艣cio艂a, oraz by by艂 dziedzicem wszystkiego i s臋dzi膮 艣wiata. Od wieczno艣ci B贸g odda艂 Synowi tych, kt贸rzy byli Jego potomstwem, a Syn zobowi膮za艂 si臋 w czasie (w odr贸偶nieniu od wieczno艣ci) odkupi膰, powo艂a膰. usprawiedliwi膰, u艣wi臋ci膰 i uwielbi膰 ich.

Ps 2:6: Iz42:l; 53:10: Lk 1 33; Jn 17:6; Dz 3:22; 17:31; Rz 8:30; Ef 1:22-23; Hbr 1:2; 5:5-6; 1P 1:19-20.

(2) T膮 Bo偶膮 osob膮, kt贸ra uczyni艂a 艣wiat, podtrzymuje i kieruje wszystkimi stworzeniami, jest Syn Bo偶y, druga osoba Tr贸jcy 艣wi臋tej. On jest prawdziwym i wiecznym Bogiem, 鈥瀘dblaskiem chwa艂y Ojca鈥, tej samej istoty (lub bytu) co Ojciec i jest Jemu r贸wny. To On w wyznaczonym czasie przyj膮艂 na siebie natur臋 cz艂owieka z wszystkimi jej istotnymi cechami i powszechnymi s艂abo艣ciami, z wyj膮tkiem grzechu. By艂 pocz臋ty przez Ducha 艢wi臋tego w 艂onie Marii Dziewicy, kobiety, kt贸ra nale偶a艂a do pokolenia Judy. Duch 艢wi臋ty zst膮pi艂 na ni膮, moc Najwy偶szego zacieni艂a j膮 i w ten spos贸b, jak m贸wi nam Pismo 艢wi臋te, zosta艂 On zrodzony z kobiety, jako potomek Abrahama i Dawida. Tak si臋 to sta艂o, 偶e dwie pe艂ne, doskona艂e i r贸偶ne natury 鈥 Bo偶a i ludzka, zosta艂y nierozdzielnie po艂膮czone razem w jednej osobie, bez przemiany jednej natury w drug膮 i bez przemieszania si臋 jednej natury z drug膮; inaczej m贸wi膮c bez zam臋tu. Tak wi臋c Syn Bo偶y jest teraz zar贸wno prawdziwym Bogiem, jak i prawdziwym cz艂owiekiem, a mimo to jedynym Chrystusem, jedynym Po艣rednikiem mi臋dzy Bogiem a cz艂owiekiem.

Mt 1:22-23; Lk 1:27,31,35; Jn 1:14; Rz 8:3; 9:5; Gal 4:4; 1Tm 2:5; Hbr 2:14.16-17; 4:15.

(3) Dwie natury, Bo偶a i ludzka, zosta艂y w ten spos贸b zjednoczone w osobie Bo偶ego Syna; On zosta艂 u艣wi臋cony i pomazany Duchem 艢wi臋tym w nieograniczonej mierze; w Nim znajduj膮 si臋 wszystkie skarby m膮dro艣ci i poznania. On jest przepe艂niony tym, co si臋 podoba Ojcu 鈥 jest 艣wi臋ty 艂agodny nieskalany grzechem, pe艂en laski i prawdy. B臋d膮c takim, sta艂 si臋 ca艂kowicie zdolny do dokonania dzie艂a Po艣rednika i Por臋czyciela. Nie wzi膮艂 tego zadania na siebie jako samozwaniec, lecz zosta艂 uprawomocniony do dzia艂ania przez swego Ojca. Ojciec nada艂 Mu r贸wnie偶 pe艂ni臋 w艂adzy s膮du i poleci艂 Mu s膮dzi膰 wszystkich.

Ps 45:7; Mt 28:18; Jn 1:14; 3:34; 5:22,27; Dz 2:36; 10:38; Kol 1:19;2:3; Hbr 5:5; 7:22,26.

(4) Pan Jezus ch臋tnie przyj膮艂 rol臋 Po艣rednika i aby m贸c tego dokona膰, podda艂 si臋 Bo偶emu Prawu, kt贸re doskonale wype艂ni艂. On r贸wnie偶 poni贸s艂 kar臋 nale偶n膮 nam, kt贸r膮 to my powinni艣my ponie艣膰 i wycierpie膰, poniewa偶 wzi膮艂 na siebie nasze grzechy i sta艂 si臋 za nas przekle艅stwem. On poni贸s艂 w swojej duszy niewyobra偶alnie bolesne cierpienia i dozna艂 na ciele najci臋偶szych m臋czarni. Umar艂 ukrzy偶owany. Gdy by艂 w stanie 艣mierci, Jego cia艂o nie uleg艂o rozk艂adowi. Trzeciego dnia zmartwychwsta艂, w tym samym ciele, w kt贸rym cierpia艂. R贸wnie偶 w tym samym ciele wst膮pi艂 na niebiosa, gdzie siedzi po prawicy swego Ojca, or臋duj膮c za swoimi. Przy ko艅cu 艣wiata powr贸ci, aby s膮dzi膰 ludzi i anio艂贸w.

Ps 40:S-9; Iz 53.,6; Mt 3:15; 26:37-38; 27:48; Mk 16:19; Lk 22:44; Jn 10:18; 20:25,27; Dz 1:9-11; 10:42; 13:37;
Rz 8:34; 14:9-10; 1Kor 15:3-4;2Kor 5:21; Gal 3:13; 4:4; Hbr 9:24; 10:5-10; 1P 3:18; 2P 2:4.

(5) Przez swoje doskona艂e pos艂usze艅stwo Prawu Bo偶emu i przez ofiarowanie siebie Bogu raz na zawsze jako ofiara przez wiecznego Ducha, Pan Jezus w pe艂ni zaspokoi艂 wymagania Bo偶ej sprawiedliwo艣ci. On dokona艂 pojednania i naby艂 wieczne dziedzictwo w Kr贸lestwie Niebios dla tych wszystkich, kt贸rych da艂 Mu Ojciec.

Jn 17:2; Rz 3:25-26: Hbr 9:14-15.

(6) Cena odkupienia nie by艂a faktycznie zap艂acona przez Chrystusa, zanim nie narodzi艂 si臋 na tym 艣wiecie, lecz warto艣膰, skuteczno艣膰 i dobrodziejstwa Jego odkupie艅czego dzie艂a by艂y dost臋pne dla Jego wybranych przez wszystkie wieki od pocz膮tku 艣wiata. Zosta艂o to dokonane przez obietnice, symbole (typy) i ofiary, w kt贸rych by艂 objawiony i kt贸re okre艣la艂y Go jako 鈥瀗asienie niewiasty (potomek), kt贸re mia艂o zetrze膰 g艂ow臋 w臋偶a (diab艂a)鈥, a tak偶e jako 鈥濨aranka zabitego od za艂o偶enia 艣wiata鈥. Jako Chrystus jest On 鈥瀟en sam wczoraj, dzisiaj i na wieki鈥.

1Kor 1:10; Hbr 4:2; 13:S; 1P 1:10-11; Obj 13:8.

(7) Dzia艂aj膮c jako Po艣rednik mi臋dzy Bogiem a cz艂owiekiem, Chrystus pozostaje w zgodzie ze swymi dwiema naturami: Bo偶膮 i ludzk膮, w ka偶dej naturze dokonuj膮c tego, co jest dla niej odpowiednie. Jednak z powodu jedno艣ci swej osoby, to co jest w艂a艣ciwe jednej naturze, w Pi艣mie 艢wi臋tym bywa niekiedy przypisywane Osobie wyra偶anej przez drug膮 natur臋.

Jn 3:13; Dz 20:28.

(8) Chrystus pewnie i skutecznie stosuje i udziela wiecznego odkupienia tym, dla kt贸rych je zdoby艂. On or臋duje za nimi. Jednoczy ich ze sob膮 przez swojego Ducha; w S艂owie i przez S艂owo objawia im tajemnic臋 zbawienia; przekonuje ich, aby wierzyli i byli pos艂uszni, kieruj膮c ich sercami przez swoje S艂owo i Ducha; pokonuje wszystkich ich wrog贸w swoj膮 wszechmoc膮 i m膮dro艣ci膮, u偶ywaj膮c metod i sposob贸w, kt贸re s膮 najbardziej zgodne z cudownymi i niezg艂臋bionymi postanowieniami Jego opatrzno艣ci. Wszystko to przeprowadza w swojej niezale偶nej i suwerennej 艂asce, bezwarunkowo, nie przewiduj膮c 偶adnej zas艂ugi u wybranych.

Ps 110:1; Jn 3:8; 6:37; 10:15-16; 17:6,9; Rz 5:10; 8:9,14; 1Kor 15:25-26; Ef 1:8-9; 1Jn 5:20.

(9) Chrystus i tylko Chrystus jest w stanie spe艂ni膰 rol臋 Po艣rednika mi臋dzy Bogiem a cz艂owiekiem. On jest Prorokiem, Kap艂anem i Kr贸lem Ko艣cio艂a Bo偶ego. Jego rola Po艣rednika nie mo偶e by膰 przeniesiona z Niego na nikogo innego, ani w ca艂o艣ci, ani w cz臋艣ci.

1Tm 2:5.

(10) Potr贸jny urz膮d Chrystusa jest nam potrzebny. Z powodu naszej niewiedzy potrzebujemy Go jako Proroka. Z powodu naszego oddzielenia si臋 od Boga i niedoskona艂o艣ci naszej nawet najlepszej s艂u偶by, potrzebujemy Go jako Kap艂ana, aby nas pojedna艂 z Bogiem i sprawi艂, 偶eby B贸g nas przyj膮艂. Poniewa偶 odwr贸cili艣my si臋 od Boga i absolutnie nie jeste艣my w stanie do Niego powr贸ci膰, a tak偶e z powodu tego, 偶e potrzebna jest nam pomoc i ochrona przed naszymi duchowymi wrogami, potrzebujemy Go jako Kr贸la, aby nas przekona艂, podporz膮dkowa艂 sobie, przyci膮gn膮艂, podtrzyma艂, uwolni艂 i zachowa艂, a偶 w ko艅cu wejdziemy do Jego niebia艅skiego Kr贸lestwa.

Ps 110:4; Lk 1:74-75; Jn 1:l8; 16:8; Gal 5:17; Kol 1:21.

Rozdzia艂 9. Wolna wola

(1) W naturalnym porz膮dku rzeczy B贸g wyposa偶y艂 wol臋 cz艂owieka w swobod臋 i zdolno艣膰 do dzia艂ania zgodnie z wyborem, tak, 偶e ani z przymusu zewn臋trznego, ani z powodu 偶adnej potrzeby pojawiaj膮cej si臋 od wewn膮trz, cz艂owiek nie by艂 przymuszony do czynienia dobra lub z艂a.

Pwt 30:19; Mt 17:12; Jk 1:14.

(2) W stanie niewinno艣ci cz艂owiek mia艂 swobod臋 i zdolno艣膰, aby chcie膰 i czyni膰 to, co by艂o dobre i przyjemne dla Boga. Jednak b臋d膮c chwiejny 鈥 m贸g艂 odpa艣膰 od swojej prawo艣ci.

Rdz 3:6; Kzn 7:29.

(3) Konsekwencj膮 upadku w stan grzechu by艂o to, 偶e cz艂owiek utraci艂 ca艂膮 zdolno艣膰, aby chcie膰 czyni膰 jakiekolwiek duchowo dobre uczynki, kt贸re towarzysz膮 zbawieniu. Jako cz艂owiek naturalny (duchowo obumar艂y), jest on martwy w grzechu i ca艂kowicie przeciwny temu, co dobre. Dlatego te偶 nie jest w stanie o w艂asnych si艂ach nawr贸ci膰 si臋 do Boga, ani nawet przygotowa膰 si臋 do nawr贸cenia si臋 do Boga.

Jn 6:44; Rz 5:6; 8:7; Ef 2:1,5: Tt 3:3-5.

(4) Gdy B贸g nawraca grzesznika i wyprowadza go z grzechu w stan 艂aski, uwalnia go od jego naturalnych wi臋z贸w grzechu i jedynie przez swoj膮 艂ask臋 umo偶liwia mu, aby dobrowolnie chcia艂 i czyni艂 to, co jest duchowo dobre. Jednak偶e pewne zepsucie pozostaje w grzeszniku, tak wi臋c jego wola nigdy nie b臋dzie w pe艂ni doskona艂a i poddana temu, co dobre, gdy偶 ma sk艂onno艣膰 do z艂ego.

Jn 8:36; Rz 7:15,18-19,21,23; Flp 2:13; Kol 1-13.

(5) Dopiero wtedy, gdy wejdzie w stan chwa艂y, cz艂owiek b臋dzie zdolny do tego, by w swej ca艂kowitej i doskona艂ej wolno艣ci pragn膮膰 tylko i wy艂膮cznie dobra.

Ez 4:13.

Rozdzia艂 10. Skuteczne powo艂anie

(1) W czasie wyznaczonym przez Boga i zgodnym z Jego upodobaniem, ci, kt贸rych B贸g przeznaczy艂 do 偶ycia, s膮 skutecznie wywo艂ani przez S艂owo i Ducha ze stanu 艣mierci, w kt贸rym s膮 z natury, do 艂aski i zbawienia danego przez Jezusa Chrystusa. Ich umys艂y zostaj膮 duchowo o艣wiecone i jako ci, kt贸rzy s膮 zbawieni, zaczynaj膮 rozumie膰 sprawy Bo偶e. B贸g odbiera im wtedy serca kamienne i daje serca mi臋siste. Odnawia ich wol臋 i przez swoj膮 wszechmoc sprawia, 偶e szukaj膮 i d膮偶膮 do tego, co jest dobre, r贸wnocze艣nie skutecznie przyci膮gaj膮c ich do Jezusa Chrystusa. Do tych wszystkich zmian garn膮 si臋 oni ochotnie, poniewa偶 przez Bo偶膮 艂ask臋 otrzymuj膮 do tego ch臋ci.

Pwt 30:6; Ps 110; Pnp 1:4; Ez 36:26-27; Dz 26:1S; Rz 8:30; 11:7; Ef1:10-11,17 19; 2:1-6; 2Tes 2:13-14.

(2) Bo偶e rzeczywiste powo艂anie jest wynikiem jedynie Jego wolnej i szczeg贸lnej 艂aski. Dop贸ki cz艂owiek nie otrzyma 偶ycia i nie b臋dzie odnowiony przez Ducha 艢wi臋tego, jest martwy w grzechach i upadkach, a wi臋c ca艂kowicie bierny w tym dziele zbawienia, a dzie艂o to nie pochodzi z niczego dobrego, co mia艂by z natury, ani z 偶adnej jego zdolno艣ci czy mo偶liwo艣ci. Moc, kt贸ra umo偶liwia mu odzew na Bo偶e powo艂anie i przyj臋cie 艂aski proponowanej i udzielanej w powo艂aniu, jest t膮 sam膮 moc膮, kt贸ra wzbudzi艂a Chrystusa z martwych.

Jn 5:25; 1Kor 2:14; Ef 1:19-20; 2:5,8; 2Tm 1:9.

(3) Wybrane dzieci, umieraj膮ce w niemowl臋ctwie, dost臋puj膮 odrodzenia i zbawienia w Chrystusie przez Ducha 艢wi臋tego, kt贸ry dzia艂a w tym czasie, miejscu i w taki spos贸b, jak Mu si臋 to podoba. To samo dotyczy wszystkich wybranych os贸b, kt贸re nie s膮 zdolne do tego, aby zosta艂y powo艂ane zewn臋trznie, przez zwiastowanie Ewangelii.

Jn 3:3,5-6,8.

(4) Ludzie, kt贸rzy nie s膮 wybrani, nawet gdyby byli wezwani do przyj臋cia zbawienia przez kaznodziej贸w Ewangelii i cho膰 mog膮 by膰 przedmiotem jakiego艣 powszechnego dzia艂ania Ducha 艢wi臋tego, nie mog膮 by膰 zbawieni poniewa偶 nie s膮 praktycznie poci膮gni臋ci do Chrystusa przez Ojca i z tej przyczyny ani nie mog膮, ani nie chc膮 naprawd臋 przyj艣膰 do Niego. Ludzie, kt贸rzy nie przyjmuj膮 chrze艣cija艅skiej religii, tym bardziej nie mog膮 by膰 zbawieni, bez wzgl臋du na to, jak gorliwie usi艂uj膮 zmieni膰 swoje 偶ycie zgodnie z naturalnym o艣wieceniem i naukami swojej religii.

Mt 13:20-21; 22:14; Jn 4:22; 6:44-45,65; 17:3; Dz 4:12; Hbr 6:4-6; 1Jn 2:24-25.

Rozdzia艂 11. Usprawiedliwienie

(1) B贸g ochotnie usprawiedliwia ludzi, kt贸rych faktycznie powo艂uje. Czyni to nie przez udzielenie im sprawiedliwo艣ci, lecz przebaczaj膮c im grzechy oraz uznaj膮c ich i przyjmuj膮c jako sprawiedliwych. Czyni to jedynie ze wzgl臋du na Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek czynu dokonanego w nich lub przez nich. Ta sprawiedliwo艣膰, kt贸ra jest im przypisana, tzn. uznana na ich korzy艣膰, nie wynika z ich wiary, ani aktu uwierzenia, ani jakiego艣 pos艂usze艅stwa zwiastowanej Ewangelii, lecz wynika jedynie z pos艂usze艅stwa Chrystusa. Pos艂usze艅stwo Chrystusa ma dwa aspekty, z jednej strony jest to aktywne pos艂usze艅stwo okazane ca艂emu Bo偶emu Prawu, a z drugiej bierne pos艂usze艅stwo okazane w Jego 艣mierci. Ci, kt贸rzy zostaj膮 usprawiedliwieni, przyjmuj膮 i opieraj膮 si臋 przez wiar臋 na sprawiedliwo艣ci Chrystusa; a wiara, kt贸r膮 maj膮, nie jest z nich, lecz jest darem Bo偶ym.

Jn 1:12; Rz 3:24; 4:5-8, 5:17-19; 8:30; 1Kor 1:30-31; Ef 1:7. 2:8-10;Flp 3:8-9.

(2) Wiara, kt贸ra przyjmuje Chrystusa i kt贸ra opiera si臋 na Chrystusie i Jego sprawiedliwo艣ci, jest jedynym 艣rodkiem prowadz膮cym do usprawiedliwienia. Jednak偶e wiara nie jest czym艣 odosobnionym w cz艂owieku usprawiedliwionym, lecz zawsze towarzysz膮 jej inne zbawiaj膮ce 艂aski. Nie jest to wiara martwa poniewa偶 przejawia si臋 w mi艂o艣ci.

Rz 3:28; Gal 5:6; Jk 2:17,22,26.

(3) Chrystus przez swoje pos艂usze艅stwo i 艣mier膰 zap艂aci艂 ca艂y d艂ug tych, kt贸rzy S膮 usprawiedliwieni. Sk艂adaj膮c ofiar臋 i przelewaj膮c krew na Golgocie oraz znosz膮c cierpienia jako kar臋, kt贸ra im si臋 nale偶a艂a, Chrystus w pe艂ni i ca艂kowicie zaspokoi艂 wymagania Bo偶ej sprawiedliwo艣ci. Ich usprawiedliwienie jest ca艂kowicie darem 艂aski poniewa偶 鈥 po pierwsze 鈥 Chrystus sta艂 si臋 darem Ojca, aby dzia艂a膰 ku ich dobru; po drugie 鈥 pos艂usze艅stwo Chrystusa i to, 偶e zaspokoi艂 偶膮dania Prawa zosta艂o im policzone; po trzecie 鈥 nie by艂o w nich nic, co by zas艂ugiwa艂o na 艂ask臋. Tak wi臋c prawdziwa Bo偶a sprawiedliwo艣膰 i Jego ogromna 艂aska r贸wnocze艣nie objawi艂y swoj膮 chwa艂臋 w usprawiedliwieniu grzesznik贸w.

Iz 53:5-6; Rz 3:26; 8:32; 2Kor 5:21; Ef 1:6-7; 2:7; Hbr 10:14; 1P1:18-19.

(4) Od wieczno艣ci B贸g postanowi艂 usprawiedliwi膰 wszystkich wybranych, a gdy nadesz艂o wype艂nienie czasu Chrystus umar艂 za ich grzechy i zmartwychwsta艂 dla ich usprawiedliwienia. Jednak偶e nie s膮 oni osobi艣cie usprawiedliwieni a偶 do czasu, dop贸ki Duch 艢wi臋ty nie obdarzy ich faktycznie dobrodziejstwami i dzie艂ami Chrystusa.

Rz 4:25; Gal 3:8; Kol 1:21-22; 1Tm 2:6; Tt 3:4-7; 1P 1:2.

(5) B贸g ci膮gle przebacza grzechy wszystkim usprawiedliwionym. Nie mog膮 oni nigdy utraci膰 swego usprawiedliwienia. Mog膮 jednak z powodu grzechu popa艣膰 w ojcowski gniew Boga. W takim przypadku, dop贸ki si臋 nie upokorz膮, nie wyznaj膮 swoich grzech贸w, nie poprosz膮 Boga o przebaczenie i nie odnowi膮 wiary i nie przyjd膮 do upami臋tania, dop贸ty B贸g zazwyczaj nie przywraca ich do swojej 艂aski.

Ps 32:5; 51:1-21; 89:32-34; Mt 6:12; 26:75; Jn 10:28; 1Jn 1:7 9.

(6) Wierz膮cy w Starym Testamencie zostali usprawiedliwieni dok艂adnie w taki sam spos贸b, jak nowotestamentowi wierz膮cy.

Rz 4:22-24; Gal 3:9.

Rozdzia艂 12. Usynowienie

Ze wzgl臋du na swego Syna, Jezusa Chrystusa, upodoba艂o si臋 Bogu uczyni膰 wszystkich usprawiedliwionych ludzi uczestnikami 艂aski usynowienia. Dzi臋ki temu zostali zaliczeni do dzieci Bo偶ych, posiadaj膮 ich swobody i przywileje. Ponadto nosz膮 Bo偶e imi臋, otrzymuj膮 ducha usynowienia i mog膮 艣mia艂o przyst臋powa膰 do tronu 艂aski i wo艂a膰: 鈥濧bba, Ojcze鈥. B贸g, jako Ojciec, traktuje swe dzieci z mi艂osierdziem, chroni je, troszczy si臋 o nie i karci. Nigdy ich nie odrzuca.B臋d膮c zapiecz臋towani na dzie艅 odkupienia, otrzymuj膮 obietnice jako dziedzicz膮cy wieczne zbawienie. Ps

103:13; Prz 14:26; Iz 54:8-9; Tr 3:31; Jn 1:12; Rz 8:15,17; 2Kor6:18; Gal 4:4-6; Ef 1:5; 2:18; 4:30; Hbr 1:14; 6:12; 12:6; 1P 5:7. Obj3:12.

Rozdzia艂 13. U艣wi臋cenie

(1) Ci, kt贸rzy s膮 jedno z Chrystusem, b臋d膮c rzeczywi艣cie powo艂ani i odrodzeni, otrzymuj膮 od Boga nowe serce i nowego ducha. Przez S艂owo i Ducha mieszkaj膮cego w nich dokonuje si臋 dalsze dzie艂o osobistego u艣wi臋cenia. Wszystkie te b艂ogos艂awie艅stwa przypadaj膮 im z powodu zas艂ug, 艣mierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Panowanie grzechu nad nimi sko艅czy艂o si臋, a wynikaj膮ce z niego z艂e pragnienia s膮 ci膮gle os艂abiane i u艣miercane; natomiast zbawienne 艂aski s膮 w nich ci膮gle o偶ywiane i wzmacniane. w ten spos贸b rozwija si臋 w praktyce prawdziwa 艣wi臋to艣膰, bez kt贸rej nikt nie ujrzy Pana.

Jn 17:17; Dz 20:32; Rz 6:5-6,14; 2Kor 7:1; Gal 5:24; Ef 3:16-19; Kol1:11; 1Tes 5:21-23; Hbr 12:14.

(2) U艣wi臋cenie, w ten spos贸b zdefiniowane, obejmuje wszystkie wymiary cz艂owieka, jednak w tym 偶yciu nie osi膮ga pe艂ni. Pozosta艂o艣ci zepsucia grzechu nieustannie zanieczyszczaj膮 wszystkie cz臋艣ci cz艂owieka i powoduj膮 w jego wn臋trzu nieustann膮 walk臋, nie mog膮c doprowadzi膰 do pojednania; cia艂o walczy przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko cia艂u.

Rz 7:18,23; Gal 5:17; 1Tes 5:23; 1P 2:11.

(3) W walce cia艂a przeciwko Duchowi, pozosta艂o艣ci zepsucia grzechu mog膮 przewa偶y膰 od czasu do czasu, jednak nieustanne posilenie p艂yn膮ce od u艣wi臋caj膮cego Ducha Chrystusowego umo偶liwia cz艂owiekowi. jako nowemu stworzeniu, zwyci臋stwo. w ten spos贸b 艣wi臋ci wzrastaj膮 w 艂asce, dojrzewaj膮c a偶 do pe艂ni 艣wi臋to艣ci w boja藕ni Bo偶ej. szczerze usi艂uj膮 偶y膰 zgodnie z prawami nieba i okazywa膰 ewangeliczne pos艂usze艅stwo wszystkim przykazaniom, kt贸re Chrystus, jako ich G艂owa i Kr贸l, zostawi艂 im w swoim S艂owie.

Rz 6:14; 7:23; 2Kor 3:18; 7:1; Ef 4:15-16

Rozdzia艂 14. Wiara zbawiaj膮ca

(1) 艁aska wiary, dzi臋ki kt贸rej wybrani mog膮 wierzy膰 ku zbawieniu duszy, jest dzie艂em Ducha 艢wi臋tego w ich sercach. W normalnych warunkach wiara powstaje przez zwiastowanie S艂owa. Przez S艂owo Bo偶e i jego dzia艂anie, przez udzielanie chrztu i Wieczerzy Pa艅skiej, przez modlitw臋, jak r贸wnie偶 przez inne 艣rodki 艂aski wyznaczone przez Boga, wiara ro艣nie i wzmacnia si臋.

Lk 17:5; Dz 20:32; Rz 10:14,17. 2Kor 4:13; Ef 2:8; 1P 2:2.

(2) Przez wiar臋 chrze艣cijanin przyjmuje, 偶e prawd膮 jest wszystko, co jest objawione w S艂owie Bo偶ym, w kt贸rym B贸g ukazuje sw贸j autorytet. Chrze艣cijanin uwa偶a r贸wnie偶, 偶e S艂owo Bo偶e jest najwy偶sz膮 doskona艂o艣ci膮, przewy偶sza wszystkie pisma, a nawet przewy偶sza wszystko, co posiada 艣wiat. S艂owo Bo偶e ukazuje chwa艂臋 Boga w rozlicznych Jego atrybutach, doskona艂o艣膰 Chrystusa w Jego naturze i urz臋dach, kt贸re piastuje, oraz moc i doskona艂o艣膰 Ducha 艢wi臋tego we wszystkich dzie艂ach, kt贸rych dokonuje. W ten spos贸b chrze艣cijanin mo偶e zaufa膰 bez zastrze偶e艅 prawdzie, kt贸rej wierzy i odda膰 si臋 w s艂u偶b臋 zgodnie z r贸偶nymi wymaganiami Pisma 艢wi臋tego w rozmaitych jego cz臋艣ciach. Okazuje pos艂usze艅stwo przykazaniom, dr偶y, gdy s艂yszy gro藕by, przyjmuje obietnice Bo偶e dotycz膮ce tego 偶ycia jak i przysz艂o艣ci. Ale g艂贸wne dzie艂o zbawiaj膮cej wiary w pierwszym rz臋dzie odnosi si臋 do Chrystusa, gdy wierz膮cy przyjmuje Go i polega jedynie na Nim w sprawach dotycz膮cych swego usprawiedliwienia, u艣wi臋cenia i 偶ycia wiecznego. Wszystko to dzieje si臋 przez przymierze 艂aski.

Ps 19:5-11; 119:72; Iz 66:2; Jn 1:12; 15:14; Dz 15:11; 16:31; 24:14;Gal 2:20; 2Tm 1:12; Hbr 11:13.

(3) Zbawienna wiara przejawia si臋 w rozmaitym stopniu. Mo偶e by膰 s艂aba lub mocna. Jednak, jak ka偶da zbawienna 艂aska, nawet w swoim najni偶szym stanie jest zupe艂nie r贸偶na w swojej naturze od wiary i zwyk艂ej 艂aski ludzi niesta艂ych w wierze. W konsekwencji, chocia偶 mo偶e by膰 cz臋sto atakowana i os艂abiana, odnosi zwyci臋stwo, rozwijaj膮c si臋 w wielu chrze艣cijanach a偶 do osi膮gni臋cia ca艂kowitej pewno艣ci. Dzieje si臋 to przez Chrystusa, kt贸ry jest zar贸wno 鈥瀞prawc膮 jak i doko艅czycielem wiary鈥.

Mt 6:30; Rz 4:19-20; Ef 6:16; Kol 2:2; Hbr 5:13-14; 6:11-12; 12:2; 2P 1:1; 1Jn 5:4-5.

Rozdzia艂 15. Upami臋tanie wiod膮ce do 偶ycia i zbawienia

(1) Niekt贸rzy wybrani nawracaj膮 si臋 dopiero w p贸藕nym okresie 偶ycia, trwaj膮c w stanie, w kt贸rym si臋 narodzili i na艣laduj膮c wszelkie z艂e 偶膮dze i upodobania. Dopiero p贸藕niej dociera do nich praktyczne Bo偶e powo艂anie i B贸g udziela im upami臋tania wiod膮cego do 偶ycia wiecznego.

Tt 3:2-5.

(2) Nie ma na ziemi cz艂owieka, kt贸ry czyni艂by dobro i by艂 bez grzechu; nawet najlepszy cz艂owiek przez zwodnicz膮 si艂臋 zepsucia i moc pokusy mo偶e pope艂nia膰 wszelkie grzechy, kt贸rych B贸g nienawidzi. Z tego powodu B贸g w swoim mi艂osierdziu, w przymierzu 艂aski zapewni艂 wierz膮cemu, kt贸ry zgrzeszy艂 i upad艂, mo偶liwo艣膰 odnowy przez upami臋tanie ku zbawieniu.

Kzn 7:20; Lk 22:31-32.

(3) Upami臋tanie, kt贸re prowadzi do zbawienia jest 艂ask膮 Ewangelii, przez kt贸r膮 cz艂owiek za spraw膮 Ducha 艢wi臋tego rozpoznaje w sobie r贸偶norodne z艂o grzechu i przez wiar臋 w Jezusa Chrystusa doprowadzony zostaje do tej 艣wiadomo艣ci, 偶e w pe艂ni zas艂uguje na pot臋pienie i piek艂o. To ukorzenie charakteryzuje si臋 pobo偶nym 偶alem, niech臋ci膮 do grzechu i wstr臋tem do siebie. Towarzyszy mu 偶arliwa modlitwa o przebaczenie i mi艂osierdzie, a tak偶e pragnienie i wysi艂ek (przy pomocy Ducha 艢wi臋tego), by konsekwentnie post臋powa膰 w 偶yciu tak, aby podoba膰 si臋 Bogu.

Ps 119:6.128; Ez 36:31; Za 12:10; Dz 11:18; 2Kor 27:11.

(4) Poniewa偶 wed艂ug S艂owa Bo偶ego nosimy 鈥瀋ia艂o 艣mierci鈥, sk艂onne do z艂ego, upami臋tanie powinno trwa膰 przez ca艂e nasze 偶ycie. Dlatego te偶 obowi膮zkiem ka偶dego cz艂owieka jest upami臋tanie si臋 z ka偶dego grzechu, kt贸ry sobie u艣wiadomi艂; musi to by膰 czynione ze szczeg贸ln膮 uwag膮.

Lk 19:5; 1Tm 1:13,15.

(5) W przymierzu 艂aski B贸g ca艂kowicie zagwarantowa艂 zachowanie wierz膮cych w stanie zbawienia, a chocia偶 najmniejszy grzech zas艂uguje na pot臋pienie, nie zdarzy si臋 tak wielki grzech, kt贸ry by przyni贸s艂 pot臋pienie tym, kt贸rzy si臋 upami臋tuj膮. To sprawia, 偶e ci膮g艂e zwiastowanie upami臋tania jest konieczne.

Iz 1:16-18; 55:7; Rz 6:23

Rozdzia艂 16. Dobre uczynki

(1) Tylko te uczynki, kt贸re B贸g przykaza艂 w swoim 艣wi臋tym S艂owie, mog膮 by膰 uznane za dobre. Uczynki, kt贸rych ludzie dokonali w 艣lepej gorliwo艣ci lub z powodu udawania dobrych intencji, nie s膮 dobre, poniewa偶 nie uznaje ich Pismo 艢wi臋te.

Iz 29:13; Mi 6:8; Mt 15:9; Hbr 13:21.

(2) Uczynki, kt贸re s膮 naprawd臋 dobre i kt贸re s膮 dokonane w pos艂usze艅stwie Bo偶ym przykazaniom, s膮 owocami i dowodem prawdziwej i 偶ywej wiary. Przez nie wierz膮cy okazuj膮 swoj膮 wdzi臋czno艣膰, wzmacniaj膮 pewno艣膰 swojego zbawienia, buduj膮 braci, ozdabiaj膮 swoje chrze艣cija艅skie 艣wiadectwo i pozbawiaj膮 swoich przeciwnik贸w argument贸w przeciwko Ewangelii. W tym wszystkim uwielbiaj膮 Boga, kt贸ry uczyni艂 ich tym, kim s膮, tj. nowymi stworzeniami w Chrystusie i jako tacy wydaj膮 owoc, kt贸ry dowodzi 艣wi臋to艣ci, a rezultatem tego wszystkiego jest 偶ycie wieczne.

Ps 116:12-13; Mt 5:16; Rz 6:22; Ef 2:10; Flp 1:11; 1Tm 6:1; Jk 2:l8,22; 1P 2:15; 2P 1:5-11; 1Jn 2:3,5.

(3) Zdolno艣膰 wierz膮cych do czynienia dobrych uczynk贸w nie wynika z nich samych, lecz pochodzi jedynie z Ducha Chrystusowego. Jednak偶e opr贸cz 艂ask, kt贸re przyjmuj膮 od Niego na pocz膮tku, potrzebuj膮 r贸wnie偶 i potem ci膮g艂ego Jego wp艂ywu, aby chcieli i mogli pe艂ni膰 uczynki, kt贸re Jemu si臋 podobaj膮. Jednak偶e nie oznacza to, 偶e bez tego szczeg贸lnego wp艂ywu mogliby bezkarnie zaniedbywa膰 swoje obowi膮zki, poniewa偶 musz膮 okazywa膰 pilno艣膰 w pobudzaniu do dzia艂ania 艂aski Bo偶ej, kt贸ra jest w nich.

Iz 64:7; Jn 15:4-5; 2Kor 3:5; Flp 2:12-13; Hbr 6:11-12.

(4) Okazuj膮c pos艂usze艅stwo Bogu, ci wierz膮cy, kt贸rzy osi膮gaj膮 najwy偶szy poziom w tym 偶yciu, mimo to s膮 tak dalecy od wykonywania uczynk贸w nadobowi膮zkowych (tzn. ponad to, czego B贸g faktycznie wymaga), 偶e nadal brakuje im wiele z tego, co jest ich obowi膮zkiem, co powinni czyni膰.

Job 9:2-3; Gal 5:17.

(5) Nawet przy pomocy naszych najlepszych uczynk贸w nie mo偶emy zas艂u偶y膰 sobie ani na przebaczenie grzech贸w, ani na dar 偶ycia wiecznego od Boga, poniewa偶 te uczynki nie dadz膮 si臋 por贸wna膰 z chwa艂膮, kt贸ra nas czeka. A ponadto istnieje niesko艅czona przepa艣膰 mi臋dzy nami a Bogiem, i 偶aden nasz uczynek nie mo偶e Bogu przynie艣膰 po偶ytku ani sta膰 si臋 zap艂at膮 za d艂ug naszych poprzednich grzech贸w. W rzeczywisto艣ci, nawet gdy uczynimy wszystko co do nas nale偶y, wykonali艣my zaledwie nasz膮 powinno艣膰 i pozostajemy nieu偶ytecznymi s艂ugami. Musimy r贸wnie偶 pami臋ta膰, 偶e nasze dobre uczynki s膮 wynikiem dzia艂aj膮cego w nas Ducha 艢wi臋tego. Na tyle za艣, na ile s膮 one naszym dzie艂em, s膮 zepsute i tak bardzo wymieszane ze s艂abo艣ci膮 i niedoskona艂o艣ci膮, 偶e ca艂kowicie nie spe艂niaj膮 Bo偶ych wymaga艅.

Ps 143:2; Iz 64:6; Lk 17:10; Rz 3:20; 4:6; Gal 5:22-23; Ef 2:8-9.

(6) Jednak偶e, poniewa偶 wierz膮cy s膮 przyj臋ci przez Boga w Chrystusie, ich uczynki r贸wnie偶 s膮 przyj臋te jako dokonane w Chrystusie. Nie chodzi o to, 偶e w tym 偶yciu S膮 one bez zarzutu i nienaganne w oczach Bo偶ych, lecz o to, 偶e gdy B贸g patrzy na nie przez swojego Syna, znajduje upodobanie w tym, by przyj膮膰 i nagrodzi膰 to, co jest szczere, cho膰by nawet towarzyszy艂o temu wiele s艂abo艣ci i niedoskona艂o艣ci.

Mt 25:21,23; Ef 1:6; Hbr 6:10; 1P 2:5.

(7) Je艣li chodzi o uczynki nieodrodzonych ludzi, nawet je艣li B贸g je nakazuje i nawet je艣li s膮 bardzo u偶yteczne dla nich i dla innych, pozostaj膮 nadal grzesznymi uczynkami z nast臋puj膮cych powod贸w: Nie pochodz膮 z serca oczyszczonego wiar膮; nie s膮 czynione w spos贸b, jaki zaleca Pismo 艢wi臋te; nie s膮 nakierowane na chwa艂臋 Bo偶膮 jako jedyny ostateczny cel. Dlatego te偶 nie mog膮 podoba膰 si臋 Bogu ani nie mog膮 sprawi膰, by cz艂owiek by艂 godny otrzyma膰 艂ask臋. Jednak偶e zaniedbanie takich uczynk贸w jest bardziej grzeszne i bardziej obra偶a Boga ni偶 ich wykonywanie.

Rdz 4:5; 1Krl 21:27,29; 2Krl 10:30; Job 21:14-15; Am 5:21-22; Mt 6:2,5; 25:41-43; Rz 9:16;
1Kor 13:1; Tt 3:5; Hbr 11:4,6.

Rozdzia艂 17. Wytrwanie 艣wi臋tych

(1) 艢wi臋ci, kt贸rych B贸g przyj膮艂 w Umi艂owanym, w Chrystusie, s膮 rzeczywi艣cie powo艂ani i u艣wi臋ceni przez Jego Ducha. B贸g udzieli艂 im kosztownej wiary, kt贸ra nale偶y do wszystkich Jego wybranych. Ludzie, kt贸rym te b艂ogos艂awie艅stwa zosta艂y udzielone, nie mog膮 ani ca艂kowicie, ani ostatecznie odpa艣膰 od stanu 艂aski, lecz z pewno艣ci膮 wytrwaj膮 w 艂asce do ko艅ca i b臋d膮 zbawieni na wieki, poniewa偶 B贸g nigdy nie cofnie swojego powo艂ania i swoich dar贸w. B贸g nie przestaje rodzi膰 i piel臋gnowa膰 w nich wiary, upami臋tania, mi艂o艣ci, rado艣ci, nadziei i wszystkich 艂ask Ducha 艢wi臋tego, prowadz膮cych do nie艣miertelno艣ci. Wiele burz i powodzi mo偶e zwali膰 si臋 na nich, jednak偶e nigdy nie zostan膮 zepchni臋ci z fundamentu i ska艂y, na kt贸rej przez wiar臋 mocno si臋 opieraj膮. Nawet je艣li niewiara i pokuszenia szatana sprawi膮, 偶e chwilowo strac膮 z oczu Bo偶膮 艣wiat艂o艣膰 i mi艂o艣膰, niezmienny B贸g nadal pozostaje ich Bogiem i On na pewno ich zachowa i zbawi swoj膮 moc膮, a偶 obejm膮 w posiadanie swoj膮 nabyt膮 w艂asno艣膰; s膮 bowiem wyryci na Jego d艂oniach, a ich imiona zosta艂y od wieczno艣ci zapisane w ksi臋dze 偶ycia.

Ps 89:32-33: Ma 3 6; Jn 10:28-29. 1Kor 11:32: Flp 1:6; 2Tm 2:19; lJn 2:19.

(2) Wytrwanie 艣wi臋tych nie zale偶y od ich w艂asnej wolnej woli, lecz od niezmienno艣ci decyzji o wybraniu, kt贸ra z kolei zale偶y od niezale偶nej i niezmiennej mi艂o艣ci Boga Ojca, od skuteczno艣ci zas艂ug i or臋downictwa Jezusa Chrystusa oraz jedno艣ci 艣wi臋tych z Nim, od przyrzeczenia Bo偶ego, od niezmiennego charakteru 艣wi臋tych, w kt贸rych mieszka Duch 艢wi臋ty, od Bo偶ej natury, kt贸rej S膮 uczestnikami i wreszcie od warunk贸w przymierza 艂aski. Wszystkie te czynniki gwarantuj膮 pewno艣膰 i niezawodno艣膰 wytrwania 艣wi臋tych.

Jer 32:40; Jn 14:19; Rz 5:9-10; 8:30; 9:11,16; Hbr 6:17-1S; 1Jn 3:9.

(3) Z rozmaitych powod贸w 鈥 przez pokuszenia szatana i 艣wiata, przez ataki pozostaj膮cego w wierz膮cych grzechu, przez zaniedbanie 艣rodk贸w 艂aski darowanych im do wytrwania 鈥 艣wi臋ci mog膮 upa艣膰 w straszne grzechy i mog膮 nawet pozosta膰 w nich przez jaki艣 czas. W ten spos贸b nara偶aj膮 si臋 na gniew Bo偶y, zasmucaj膮c Jego Ducha 艢wi臋tego; pozbawiaj膮 si臋 艂ask, trac膮 pociech臋, doznaj膮 zatwardzenia serca i wyrzut贸w sumienia, rani膮 i gorsz膮 innych oraz 艣ci膮gaj膮 na siebie Bo偶e karcenie. Jednak偶e, poniewa偶 S膮 艣wi臋tymi, ich upami臋tanie zostanie odnowione i przez wiar臋 b臋d膮 zachowani w Chrystusie Jezusie a偶 do ko艅ca.

2Sm 12:14; Ps 32:3-4; 51:11,13; Iz 64:5,9; Mt 26:70,72,74; Lk 22:32,61-62; Ef 4:30.

Rozdzia艂 18. Pewno艣膰 艂aski i zbawienia

(1) Chocia偶 niestali wierz膮cy lub inni nieodrodzeni ludzie mog膮 zosta膰 zwiedzeni przez b艂臋dne, wymy艣lone przez siebie mniemania i wydaje im si臋, 偶e s膮 w Bo偶ej 艂asce i w stanie zbawienia (cho膰 s膮 to w istocie fa艂szywe i zgubne nadzieje), jednak wszyscy, kt贸rzy prawdziwie wierz膮 w Pana Jezusa Chrystusa i mi艂uj膮 Go szczerze, usi艂uj膮c zachowa膰 dobre sumienie i post臋powa膰 zgodnie z Jego wol膮, mog膮 w tym 偶yciu posi膮艣膰 pewno艣膰, 偶e s膮 w stanie 艂aski, mog膮 radowa膰 si臋 nadziej膮 chwa艂y Bo偶ej, wiedz膮c, 偶e ta nadzieja nigdy ich nie zawiedzie.

Job 8:13-14; Mt 7:22-23; Rz 5:2,5; 1Jn 2:3; 3:14,l8-19,21,24; 5:13.

(2) Pewno艣膰 zbawienia, kt贸r膮 posiadaj膮 艣wi臋ci Bo偶y, nie jest jedynie przypuszczeniem i prawdopodobie艅stwem opartym na z艂udnej nadziei, lecz niezmienn膮 pewno艣ci膮 wiary opartej na krwi i sprawiedliwo艣ci Chrystusa objawionej w Ewangelii. Wynika ona r贸wnie偶 z wewn臋trznego potwierdzenia 艂ask Ducha 艢wi臋tego, poniewa偶 z tymi 艂askami zwi膮zane s膮 Bo偶e obietnice. Dalej, jest ona oparta na 艣wiadectwie Ducha 艢wi臋tego, jako Ducha usynowienia, poniewa偶 On 艣wiadczy wesp贸艂 z duchem naszym, 偶e jeste艣my dzie膰mi Bo偶ymi. To 艣wiadectwo powoduje, 偶e nasze serca pozostaj膮 pokorne i 艣wi臋te.

Rz 8:15-16; Hbr 6:11,17-19; 2P 1:4-5,10-11; 1Jn 3:1-3.

(3) Niezachwiana pewno艣膰 zbawienia nie jest fundamentaln膮 cz臋艣ci膮 zbawienia, poniewa偶 prawdziwie wierz膮cy mo偶e d艂ugo na ni膮 oczekiwa膰 i przej艣膰 przez wiele trudno艣ci, zanim j膮 osi膮gnie. Nie jest to spraw膮 nadzwyczajnego objawienia, poniewa偶 je艣li cz艂owiek w艂a艣ciwie u偶yje 艣rodk贸w 艂aski i mo偶e przez Ducha 艢wi臋tego pozna膰 to, co wierz膮cy otrzymuj膮 od Boga jako dar, mo偶e to r贸wnie偶 osi膮gn膮膰. Jest wi臋c obowi膮zkiem ka偶dego okazywanie jak najwy偶szej pilno艣ci w utwierdzaniu swego powo艂ania i wybrania. Czyni膮c to, do艣wiadczy wi臋kszego pokoju i rado艣ci w Duchu 艢wi臋tym, wi臋kszej mi艂o艣ci i wdzi臋czno艣ci dla Boga oraz wzrastaj膮cej si艂y i rado艣ci w pilnym pos艂usze艅stwie. Te sprawy s膮 naturalnym wynikiem pewno艣ci zbawienia i tworz膮 mocny dow贸d, 偶e pewno艣膰 nie prowadzi ludzi do rozwi膮z艂ego 偶ycia.

Ps 77:1-12; 88:1-19; 119:32; Iz 50:10; Rz 5:1-2,5; 6:1-2; 14:17; Tt2:11-12,14; Hbr 6:11-12; 1Jn 4:13.

(4) Prawdziwi wierz膮cy mog膮 prze偶ywa膰 wahania co, do pewno艣ci zbawienia; czasami bardziej, czasami mniej. Mog膮 okaza膰 si臋 niedba艂ymi w zachowaniu go, je艣li na przyk艂ad pozwol膮 sobie, aby jaki艣 szczeg贸lny grzech zrani艂 ich sumienie i zasmuci艂 Ducha 艢wi臋tego; albo na przyk艂ad ogarnie ich jaka艣 mocna pokusa; czy te偶 wyda im si臋, 偶e odesz艂a od nich Bo偶a obecno艣膰 i ogarn臋艂a ich ciemno艣膰, co B贸g dopuszcza nawet wobec tych, kt贸rzy boj膮 si臋 Jego imienia. Jednak cokolwiek by si臋 nie wydarzy艂o, niezmiennie w nich pozostaj膮: nowa natura zrodzona z Boga, 偶ycie wiary, mi艂o艣膰 do Chrystusa i braci, szczero艣膰 serca, 艣wiadomo艣膰 obowi膮zku 鈥 z tych powod贸w oraz przez dzie艂o Ducha 艢wi臋tego nadal wykonywane w nich, pewno艣膰 zbawienia mo偶e w odpowiednim czasie znowu o偶y膰. Do tego czasu, te same wp艂ywy zachowuj膮 ich od zupe艂nej rozpaczy.

Ps 30:8; 31:23; 42:6,12; 51:9,13,15; 77:7-9; 116:12; Pnp 5 2-3,6; Tr3:26-31; Lk 22:32; 1Jn 3:9.

Rozdzia艂 19. Prawo Bo偶e

(1) B贸g wypisa艂 w sercu Adama swoje Prawo, wymagaj膮ce od niego pe艂nego pos艂usze艅stwa; szczeg贸lny za艣 nacisk po艂o偶y艂 na jedno przykazanie, aby nie jad艂 z drzewa wiadomo艣ci dobrego i z艂ego. W ten spos贸b Adam i ca艂e jego potomstwo byli zobowi膮zani do osobistego, pe艂nego, dok艂adnego i bezustannego pos艂usze艅stwa. B贸g obieca艂 偶ycie za pos艂usze艅stwo i zagrozi艂 艣mierci膮 za przest膮pienie Prawa; przedtem za艣 wyposa偶y艂 Adama w zdolno艣膰 i mo偶liwo艣膰 przestrzegania tego Prawa.

Rdz 2:16-17; Kzn 7:29; Rz 10:5; Gal 3:10,12.

(2) To samo Prawo, kt贸re kiedy艣 zosta艂o zapisane w sercu cz艂owieka, pozosta艂o doskona艂膮 miar膮 sprawiedliwo艣ci po upadku Adama i zosta艂o dane przez Boga na G贸rze Synaj, w formie Dziesi臋ciorga Przykaza艅 spisanych na dw贸ch tablicach. Pierwsze cztery przykazania zawieraj膮 powinno艣ci w stosunku do Boga, a pozosta艂e sze艣膰 鈥 w stosunku do drugiego cz艂owieka. S膮 one znane jako prawo moralne.

Pwt 10:4; Rz 2:14-15.

(3) Opr贸cz Prawa moralnego B贸g da艂 tak偶e Izraelitom prawa obrz臋dowe, kt贸re by艂y obrazem rzeczy przysz艂ych. Te dziel膮 si臋 na dwie grupy. Do pierwszej zaliczaj膮 si臋 obrz臋dy, cz臋艣ciowo zwi膮zane z oddawaniem czci Bogu, kt贸re obrazowa艂y Chrystusa, Jego 艂aski, dzia艂ania, cierpienia i b艂ogos艂awie艅stwa, kt贸re uzyska艂 dla nas. Druga grupa zawiera r贸偶ne instrukcje zwi膮zane z powinno艣ciami moralnymi. Wszystkie te prawa ceremonialne by艂y u艣wi臋cone Bo偶ym nakazem i nale偶a艂o je spe艂nia膰 a偶 do dni Nowego Testamentu, gdy zosta艂y zniesione przez Jezusa Chrystusa, prawdziwego Mesjasza i jedynego Prawodawc臋, kt贸ry zosta艂 upowa偶niony przez Ojca, aby je rozwi膮za膰.

1Kor 5:7; Ef 2:14,16; Kol 2:14,16-17; Hbr 10:1.

(4) B贸g da艂 te偶 ludowi izraelskiemu r贸偶ne prawa s膮dowe, kt贸re mieli stosowa膰 tak d艂ugo, jak d艂ugo b臋d膮 istnie膰 jako nar贸d. Zasady sprawiedliwo艣ci, kt贸re z nich wynika艂y, S膮 nadal wa偶ne nie dlatego, 偶e znajduj膮 si臋 w Prawie Moj偶eszowym, ale z powodu ich niezmiennego charakteru.

1Kor 9:8-10.

(5) Pos艂usze艅stwo Prawu moralnemu pozostaje na zawsze wi膮偶膮ce zar贸wno dla ludzi usprawiedliwionych, jak i dla wszystkich innych, a to ze wzgl臋du na praktyczn膮 tre艣膰 tego Prawa, jak r贸wnie偶 ze wzgl臋du na autorytet Boga-Stw贸rcy, kt贸ry jest jego autorem. W Ewangelii Chrystus w 偶aden spos贸b nie przekre艣li艂 konieczno艣ci pos艂usze艅stwa, wprost przeciwnie, wyra藕nie podkre艣li艂 obowi膮zek przestrzegania tego moralnego prawa.

Mt 5:17-19. Rz 3:31; 13:8-10; Jk 2:8,10-12.

(6) Na tyle, na ile Prawo jest przymierzem uczynk贸w, na podstawie kt贸rych otrzymuje si臋 usprawiedliwienie lub pot臋pienie, na tyle nie odnosi si臋 do prawdziwie wierz膮cych. Jednak w innym sensie jest u偶yteczne zar贸wno dla nich, jak i innych jako zasada 偶ycia, kt贸ra daje im poznanie woli Bo偶ej i poucza o ich obowi膮zkach. W ten spos贸b nak艂ania i zobowi膮zuje do pos艂usze艅stwa. Ods艂ania im r贸wnie偶 grzeszne zepsucie ich natury, serc i 偶ycia, tak 偶eby sprawdzaj膮c siebie w 艣wietle Prawa, mogli by膰 g艂臋biej przekonani o swoim grzechu, upokorzy膰 si臋 z jego powodu i bardziej go nienawidzi膰. Jednocze艣nie Prawo daje im wyra藕ne poznanie, 偶e potrzebuj膮 Chrystusa i Jego doskona艂ego pos艂usze艅stwa Prawu. Tak jak Prawo zabrania grzechu, tak samo nak艂ania odrodzonych, 偶eby sprzeciwili si臋 z艂ym sk艂onno艣ciom do grzechu, kt贸re w sobie znajduj膮. Ponadto gro藕by Prawa maj膮 warto艣膰 w pokazywaniu odrodzonym, na co zas艂uguj膮 z powodu swoich grzech贸w i jakie nieszcz臋艣cia mog膮 w tym 偶yciu 艣ci膮gn膮膰 na siebie przez w艂asne niepos艂usze艅stwo, mimo 偶e S膮 uwolnieni od przekle艅stwa i bezwzgl臋dnej surowo艣ci Prawa. W podobny spos贸b obietnice zwi膮zane z przestrzeganiem Prawa oznajmiaj膮 o Bo偶ej aprobacie dla pos艂usze艅stwa i zapewniaj膮 wynikaj膮ce z niego b艂ogos艂awie艅stwa, lecz z zastrze偶eniem, 偶e te b艂ogos艂awie艅stwa nie przypadaj膮 ludziom na mocy Prawa rozpatrywanego jako przymierze uczynk贸w. Fakt, 偶e cz艂owiek czyni dobro i powstrzymuje si臋 od z艂a, poniewa偶 Prawo zach臋ca do dobra a zabrania z艂a, nie jest dowodem, 偶e cz艂owiek podlega Prawu a nie 艂asce.

Rz 3:20; 6:12-14; 7:7; 8:l; 10:4; Gal 2:16; 1P 3:8-13.

(7) Wspomniane zastosowania Prawa Bo偶ego nie sprzeciwiaj膮 si臋 艂asce Ewangelii, lecz s膮 z ni膮 jak najbardziej zgodne, poniewa偶 Duch Chrystusowy poddaje wol臋 cz艂owieka i usposabia j膮 do ochotnego i radosnego wykonywania tego,czego wymaga wola Bo偶a, objawiona w Prawie.

Ez 36 27; Gal 3:21.

Rozdzia艂 20. Ewangelia i zakres 艂aski

(1) Poniewa偶 przymierze uczynk贸w zosta艂o z艂amane przez grzech cz艂owieka i nie by艂o w stanie udzieli膰 偶ycia, B贸g w swoim mi艂osierdziu przyrzek艂 zes艂a膰 Chrystusa, kt贸ry mia艂 narodzi膰 si臋 z niewiasty. Dzi臋ki tej obietnicy wybrani zostaj膮 powo艂ani, a wiara i upami臋tanie dokonuj膮 swego dzie艂a w ich sercach. W tej obietnicy zosta艂a objawiona ca艂a istota Ewangelii, jako skutecznego sposobu nawr贸cenia i zbawienia grzesznik贸w.

Rdz 3:15; Obj 7:9.

(2) Obietnica Chrystusa i zbawienia dokonanego przez Niego jest objawiona ludziom jedynie w S艂owie Bo偶ym. Ani dzie艂a stworzenia, ani opatrzno艣膰, ani 艣wiadectwo natury nie objawiaj膮 ludziom Chrystusa i Jego 艂aski, nawet w jaki艣 og贸lny lub niejasny spos贸b. Tym bardziej niemo偶liwe jest, 偶eby ludzie, kt贸rym brak objawienia Chrystusa przez obietnic臋 Ewangelii, mogli osi膮gn膮膰 zbawienn膮 wiar臋 i upami臋ta膰 si臋.

Prz 29:18; Iz 25:7; 60:2-3; Rz 1:17; 10:14-15,17.

(3) Objawienie Ewangelii grzesznikom, zar贸wno narodom jak i poszczeg贸lnym osobom, wraz z obietnicami i przykazaniami, kt贸re nale偶膮 do pos艂usze艅stwa Ewangelii, odbywa艂o si臋 w rozmaitym czasie i w rozmaitych miejscach, zgodnie z suwerenn膮 wol膮 Bo偶膮 i Jego upodobaniem. Obietnica poznania Ewangelii nie zosta艂a uzale偶niona od w艂a艣ciwego wykorzystania wrodzonych zdolno艣ci ludzkich, rozwini臋tych przez o艣wiecony rozum, poniewa偶 taki rozw贸j nigdy nie mia艂 miejsca, ani nie mo偶e mie膰 miejsca. Z tego powodu przez wszystkie wieki Ewangelia by艂a zwiastowana w w臋偶szym lub szerszym zakresie i dociera艂a do poszczeg贸lnych ludzi i narod贸w w bardzo zr贸偶nicowanej mierze, zgodnie z nieomyln膮 wol膮 Bo偶膮.

Ps 147:20; Dz 16:7. Rz 1:18-32

(4) Ewangelia jest jedynym zewn臋trznym sposobem poznania Chrystusa i zbawiennej 艂aski dost臋pnej ludziom, i jest ca艂kowicie wystarczaj膮ca do tego celu. Jednak, aby ludzie, kt贸rzy s膮 martwi w swoich grzechach, mogli narodzi膰 si臋 na nowo 鈥 tzn. by膰 o偶ywieni lub odrodzeni 鈥 konieczne jest co艣 wi臋cej, a mianowicie skuteczna, wytrwa艂a praca Ducha 艢wi臋tego nad ka偶d膮 cz臋艣ci膮 duszy cz艂owieka, przez co powstaje nowe 偶ycie duchowe. Jedynie taka praca spowoduje nawr贸cenie si臋 do Boga.

Ps 110:3; Jn 6:44; 1Kor 2:14; 2Kor 4:4,6; Ef 1:19-20

Rozdzia艂 21. Wolno艣膰 chrze艣cija艅ska i wolno艣膰 sumienia

(1) Chrystus naby艂 dla wszystkich wierz膮cych wolno艣膰, kt贸r膮 obdarza nas Ewangelia. Zawiera ona w sobie wolno艣膰 od winy grzechu, od pot臋pienia, kt贸re przynosi wina, od gniewu Bo偶ego oraz od surowo艣ci i przekle艅stwa Prawa Bo偶ego. Obejmuje ona r贸wnie偶 uwolnienie od obecnego, z艂ego 艣wiata oraz od: niewoli szatana, panowania grzechu, b贸lu, nieszcz臋艣cia, strachu przed 艣mierci膮, nieuchronno艣ci grobu i wiecznego pot臋pienia. Ponadto umo偶liwia nam ona wolny dost臋p do Boga i poddanie si臋 Mu w pos艂usze艅stwie nie ze strachu, jak to czyni niewolnik wobec pana, lecz z dzieci臋c膮 mi艂o艣ci膮 i ochot膮. Wszystkie te b艂ogos艂awie艅stwa w wi臋kszym lub mniejszym stopniu posiadali wierz膮cy w czasach Starego Testamentu, lecz w Nowym Testamencie chrze艣cija艅ska wolno艣膰 znacznie si臋 rozszerzy艂a. Obejmuje ona uwolnienie od ci臋偶ar贸w nak艂adanych przez prawo obrz臋dowe, kt贸remu byli poddani Izraelici, a tak偶e wi臋ksz膮 odwag臋 w przybli偶aniu si臋 do tronu 艂aski i wi臋ksz膮 miar臋 wolnego Ducha Bo偶ego, ni偶 to na og贸艂 by艂o udzia艂em 艣wi臋tych w czasach przedchrze艣cija艅skich.

Lk 1:73-75; Jn 7:38-39; Dz 26:18; Rz 8:3,15,28; 1Kor 15:54-57; Gal 1:4; 3:9,13-14; 2Tes 1:10; Hbr 10:19-21; 1Jn 4:18.

(2) Jedynie B贸g jest Panem sumienia. On uwalnia je od wszelkich obowi膮zk贸w uznania lub pos艂usze艅stwa wzgl臋dem jakichkolwiek ludzkich doktryn czy wymaga艅, kt贸re w jakimkolwiek sensie stoj膮 w sprzeczno艣ci z Jego S艂owem lub nie s膮 w nim zawarte. Co wi臋cej, wiara i pos艂usze艅stwo takim doktrynom jest r贸wnoznaczne ze zdrad膮 prawdziwej wolno艣ci sumienia. Jest to wbrew rozumowi i oznacza jedynie zniszczenie wolno艣ci sumienia, gdy ludzie domagaj膮 si臋 od swoich bli藕nich bezwzgl臋dnej wiary, tzn. absolutnego i 艣lepego pos艂usze艅stwa.

Mt 15:9. Dz 4:19,29; Rz 14:4; 1Kor 3:5; 7:23; 2Kor 1:24; Kol 2:20,22-23; Jk 4:12.

(3) Pope艂nianie jakiegokolwiek grzechu lub piel臋gnowanie grzesznych, z艂ych pragnie艅 i zas艂anianie si臋 wolno艣ci膮 chrze艣cija艅sk膮 wypacza g艂贸wny cel 艂aski Ewangelii i nara偶a na niebezpiecze艅stwo tych, kt贸rzy s膮 winni takiego przest臋pstwa, poniewa偶 w ten spos贸b niszcz膮 oni prawdziwy cel chrze艣cija艅skiej wolno艣ci: aby lud Pana 鈥瀢ybawiony z r臋ki wrog贸w, bez boja藕ni s艂u偶y艂 Mu w 艣wi膮tobliwo艣ci i sprawiedliwo艣ci przed Nim po wszystkie swoje dni鈥.

Lk 1:74-75; Rz 6:1-2; Gal 5:13; 2P 2:18,21

Rozdzia艂 22. Nabo偶e艅stwo i Dzie艅 Pa艅ski

(1) Naturalne poznanie wskazuje, 偶e jest B贸g, kt贸ry ma nad wszystkim panowanie i suwerenn膮 w艂adz臋. Jest sprawiedliwy i dobry i wy艣wiadcza dobro wszystkim. Jest wi臋c godzien, aby ludzie z ca艂ego serca, duszy i si艂y okazywali Mu boja藕艅, mi艂o艣膰, oddawali chwa艂臋, wzywali Jego imienia i ufali Mu. Lecz jedyny spos贸b oddawania czci prawdziwemu Bogu zosta艂 wyznaczony przez Niego samego. W konsekwencji nie mo偶na oddawa膰 Mu czci w spos贸b wymy艣lony przez ludzi albo pochodz膮cy od szatana. Widzialne symbole Boga i wszelkie inne formy oddawania Mu czci, o kt贸rych nie m贸wi Pismo 艢wi臋te, s膮 surowo zabronione.

Wj 20:4-6; Pwt 12:32; Jer 10:7; M 12:33.

(2) Nabo偶e艅stwo ma by膰 kierowane wy艂膮cznie do Boga: Ojca, Syna i Ducha 艢wi臋tego. Nie mo偶na oddawa膰 czci anio艂om, 艣wi臋tym ani 偶adnemu innemu stworzeniu. Poniewa偶 cz艂owiek upad艂 w grzech, oddawanie czci Bogu nie mo偶e odbywa膰 si臋 bez po艣rednika; jedynym uznanym przez Boga po艣rednikiem jest Chrystus.

Mt 4:9-10; 28:19: Jn 5:23: 14:6; Rz 1:25: Kol 2:18: 1Tm2:5: Obj 19:10

(3) B贸g wymaga, aby wszyscy ludzie modlili si臋 do Niego i dzi臋kowali Mu, co jest cz臋艣ci膮 naturalnego oddawania czci. Lecz, aby modli膰 si臋 we w艂a艣ciwy spos贸b, nale偶y spe艂nia膰 kilka warunk贸w. modlitwa musi by膰 zanoszona w imieniu Syna Bo偶ego, wspierana przez Ducha 艢wi臋tego i musi by膰 zgodna z wol膮 Bo偶膮. Musi by膰 r贸wnie偶 pe艂na szacunku, pokorna, gorliwa i wytrwa艂a, po艂膮czona z wiar膮, mi艂o艣ci膮 i poznaniem. Spo艂eczna modlitwa powinna by膰 zawsze zanoszona w znanym j臋zyku.

Ps 65:3; 95:1-7; Jn 14:13-14; Rz 8:26; 1Kor 14:16-17. 1Jn 5:14.

(4) Nale偶y modli膰 si臋 o to, co jest dobre i s艂uszne i za wszystkich ludzi 偶yj膮cych lub jeszcze nie narodzonych. Nie nale偶y modli膰 si臋 za umar艂ych, ani za tych, kt贸rzy winni s膮 鈥瀏rzechu 艣miertelnego鈥.

2Sm 7:29; 12:21-23; 1Tm 2:1-2; 1Jn 5:16.

(5) Czytanie Pisma 艢wi臋tego, wyg艂aszanie kaza艅 i s艂uchanie S艂owa Bo偶ego, pouczanie i napominanie si臋 wzajemne poprzez psalmy, hymny, pie艣ni duchowe, 艣piewanie Panu wdzi臋cznym sercem, dokonywanie chrztu i spo偶ywanie Wieczerzy Pa艅skiej 鈥 to wszystko sk艂ada si臋 na 艣wi臋te nabo偶e艅stwo, kt贸re ma odbywa膰 si臋 w pos艂usze艅stwie, ze zrozumieniem, wiernie, z czci膮 i w boja藕ni Bo偶ej. Ponadto z r贸偶nych okazji powinno si臋 obchodzi膰 akty ukorzenia si臋, posty i dzi臋kczynienia 鈥 w spos贸b 艣wi臋ty i pe艂en szacunku.

Wj 15:1-9; Est 4:16; Ps 107; Jl 2:12; Mt 28:19-20; Lk 8:18; 1Kor 11:26; Ef 5:19; Kol 3:16;
1Tm 4:13; 2Tm 4:2.

(6) W obecnym czasie Ewangelii skuteczno艣膰 modlitwy lub innego oddawania czci nie zale偶y od miejsca ani kierunku, poniewa偶 B贸g jest wsz臋dzie i ma by膰 czczony w duchu i w prawdzie; dotyczy to codziennych modlitw w rodzinie, w domu, a tak偶e osobistych pr贸艣b zanoszonych w skryto艣ci i publicznie w zgromadzeniu. Takie zgromadzenia powinny odbywa膰 si臋 zgodnie ze S艂owem Bo偶ym i opatrzno艣ci膮, a wierz膮cy nie powinni traktowa膰 ich lekcewa偶膮co ani 艣wiadomie opuszcza膰.

Ps 55:17; Ml 1:11; Mt 6:6; Jn 4:21; Dz 2:42; 10:2; 1Tm 2:8; Hbr 10:25.

(7) Tak jak w prawie naturalnym, obejmuj膮cym wszystkich, cz臋艣膰 czasu okre艣lona przez Boga jest przeznaczona na nabo偶e艅stwo, tak przez swoje S艂owo B贸g szczeg贸lnie wyznaczy艂 jeden dzie艅 z siedmiu, aby by艂 przestrzegany jako 艣wi臋ty sabat dla Niego. Przykazanie w tym sensie jest stanowcze, i偶 jest nakazem moralnym i ma by膰 zawsze przestrzegane. Podlegaj膮 mu wszyscy ludzie wszystkich czas贸w. Od pocz膮tku 艣wiata do zmartwychwstania Chrystusa sabat by艂 ostatnim dniem tygodnia. Gdy Chrystus zmartwychwsta艂, zmieni艂 si臋 na pierwszy dzie艅 tygodnia. kt贸ry jest nazwany dniem Pa艅skim. Dzie艅 ten ma by膰 艣wi臋cony jako chrze艣cija艅ski sabat a偶 do ko艅ca 艣wiata; przestrzeganie si贸dmego dnia zosta艂o zniesione.

Wj 20:8; Dz 20:7; 1Kor 16:1-2; Obj 1:10.

(8) Ludzie 艣wi臋c膮 sabat dla Pana, gdy w艂a艣ciwie przygotuj膮 swoje serca i gdy uprzednio za艂atwi膮 swoje doczesne sprawy, gdy ze wzgl臋du na przykazanie Pana od艂o偶膮 wszelkie prace, s艂owa i my艣li zwi膮zane z ich 艣wieckim zaj臋ciem i odpoczynkiem, oraz gdy po艣wi臋c膮 ca艂y dzie艅 Pa艅ski na publiczne i prywatne oddawanie czci Bogu oraz na wspieranie biednych i okazywanie mi艂osierdzia.

Neh 13:15-22: Iz 58:13; Mt 12:1-13

Rozdzia艂 23. Przysi臋gi i 艣lubowania zgodne z Bo偶ym Prawem

(1) Sk艂adanie przysi臋gi zgodnej z Bo偶ym Prawem nale偶y do religijnych praktyk, podczas kt贸rych sk艂adaj膮cy przysi臋g臋, maj膮c na wzgl臋dzie Bo偶膮 prawd臋, prawo艣膰 i sprawiedliwo艣膰, uroczy艣cie przywo艂uje Boga, aby po艣wiadczy艂 przysi臋g臋 i s膮dzi艂 go wed艂ug prawdy lub fa艂szu jego s艂贸w.

Wj 20:7; Pwt 10:20; 2Krn 6:22-23; Jer 4:2.

(2) Przysi臋ga jest tylko wtedy s艂uszna, je艣li jest powzi臋ta w imi臋 Bo偶e z ca艂膮 艣wi臋t膮 boja藕ni膮 i szacunkiem. Przysi臋ganie niepotrzebne i pochopne na pe艂ne chwa艂y i straszne Imi臋, albo przysi臋ganie na cokolwiek innego jest grzeszne i budz膮ce odraz臋. S艂owo Bo偶e zezwala na przysi臋g臋, kiedy wymaga tego waga i donios艂o艣膰 spraw i kiedy prawda wymaga potwierdzenia lub je偶eli pragnie si臋 zako艅czy膰 sp贸r. W takich warunkach zezwala si臋 na z艂o偶enie zgodnej z prawem przysi臋gi, wymaganej przez uprawnion膮 w艂adz臋.

Ne 13:25; Mt 5:34.37; 2Kor 1:23; Hbr 6:16; Jk 5:12.

(3) Ka偶da osoba przysi臋gaj膮ca zgodnie ze S艂owem Bo偶ym musi by膰 艣wiadoma powagi tego aktu i niezwykle ostro偶na, aby nie powiedzie膰 niczego, co nie jest prawd膮; pochopne, fa艂szywe i puste przysi臋gi prowokuj膮 Pana, by sprowadzi艂 nieszcz臋艣cie na kraj.

Lb 19:12; Jer 23:10.

(4) Przysi臋ga powinna by膰 wyra偶ona w jasnym, zrozumia艂ym j臋zyku, bez dwuznacznik贸w i niepewno艣ci.

Ps 24:4.

(5) 艢luby sk艂ada si臋 jedynie Bogu, a nie jakiemukolwiek stworzeniu. Raz z艂o偶one 艣luby powinny by膰 wype艂nione skrupulatnie i wiernie.

Rdz 28:20-22; Ps 76:12; Mt 19:11; 1Kor 7:2,9; Ef 4:28.

Rozdzia艂 24. W艂adze pa艅stwowe

(1) Jako najwy偶szy Pan i Kr贸l 艣wiata B贸g ustanowi艂 w艂adze pa艅stwowe i powo艂a艂 w艂adze cywilne jako poddane sobie. aby rz膮dzi艂y spo艂ecze艅stwami dla Jego chwa艂y i dla og贸lnego dobra. Aby mog艂o to by膰 osi膮gni臋te, udzieli艂 im w艂adzy nad 偶yciem i 艣mierci膮, zar贸wno dla bezpiecze艅stwa i dodania otuchy tym, kt贸rzy czyni膮 dobro, jak te偶 dla karania przest臋pc贸w.

Rz 13:1-4.

(2) Chrze艣cijanie mog膮 zgodnie z Bo偶ym Prawem podejmowa膰 i wykonywa膰 obowi膮zki urz臋du pa艅stwowego je艣li zostan膮 do tego powo艂ani, a wtedy jest ich obowi膮zkiem popiera膰 sprawiedliwo艣膰 i pok贸j zgodnie ze s艂usznymi prawami kr贸lestw i pa艅stw, kt贸rym s艂u偶膮. Nauka Nowego Testamentu upowa偶nia ich do prowadzenia wojny, je艣li jest to sprawiedliwe i konieczne.

2Sm 23:3; Ps 82:3-4; Lk 3:14.

(3) Urz臋dnicy pa艅stwowi s膮 ustanawiani przez Boga dla wymienionych wy偶ej cel贸w, a chrze艣cijanie powinni im podlega膰 we wszystkich s艂usznych wymaganiach i czyni膰 to nie tylko ze wzgl臋du na Pana, lecz tak偶e i ze wzgl臋du na sumienie, a nie jedynie, aby unikn膮膰 kary. Powinni zanosi膰 modlitwy przyczynne i b艂agania za kr贸l贸w i za wszystkich prze艂o偶onych, aby mogli wie艣膰 ciche i spokojne 偶ycie we wszelkiej pobo偶no艣ci i uczciwo艣ci.

Rz 13:5-7; 1Tm 2:1-2; 1P 2:17

Rozdzia艂 25. Ma艂偶e艅stwo

(1) Ma艂偶e艅stwo mo偶e by膰 zawarte tylko mi臋dzy jedn膮 kobiet膮 i jednym m臋偶czyzn膮. Kobieta i m臋偶czyzna nie mog膮 mie膰 wi臋cej ni偶 jednego wsp贸艂ma艂偶onka w tym samym czasie.

Rdz 2:24; Ml 2:15; Mt 19:5-6.

(2) B贸g ustanowi艂 ma艂偶e艅stwo dla wzajemnej pomocy m臋偶a i 偶ony, dla rozradzania si臋 ludzko艣ci zgodnie z Jego Prawem oraz dla powstrzymania przed niemoralno艣ci膮.

Rdz 1:28; 2:l8; 1Kor 7:2.9.

(3) Wszyscy ludzie mog膮 wst臋powa膰 w zwi膮zki ma艂偶e艅skie, je艣li tylko zdaj膮 sobie spraw臋 z tego co robi膮. Jest jednak obowi膮zkiem chrze艣cijanina, by zawiera艂 zwi膮zek tylko z partnerem 鈥瀢 Panu鈥. W konsekwencji, ci kt贸rzy nazywaj膮 si臋 wierz膮cymi, nie powinni zawiera膰 zwi膮zk贸w ma艂偶e艅skich z niewierz膮cymi i poganami. Nie przystoi tak偶e, aby pobo偶ne osoby by艂y partnerami tych, kt贸rzy prowadz膮 rozwi膮z艂e 偶ycie albo popieraj膮 zas艂uguj膮c膮 na pot臋pienie herezj臋.

Ne 13:25-27. 1Kor 7:39; 1Tm 4:3; Hbr 13:4.

(4) Ma艂偶e艅stwo nie mo偶e by膰 zawarte mi臋dzy bliskimi krewnymi lub powinowatymi, poniewa偶 jest to zabronione przez S艂owo Bo偶e. Takie kazirodcze zwi膮zki nie mog膮 by膰 zalegalizowane przez prawo ludzkie, a osoby takie nigdy nie mog膮 偶y膰 razem jako m膮偶 i 偶ona.

Lb 18; Mk 6:18; 1Kor 5:1

Rozdzia艂 26. Ko艣ci贸艂

(1) Powszechny lub uniwersalny Ko艣ci贸艂 jako dzie艂o Ducha, prawdy i 艂aski jest niewidzialny. Sk艂ada si臋 z og贸lnej liczby wybranych, kt贸rzy byli, s膮 lub b臋d膮 zgromadzeni w jedno w Chrystusie, kt贸ry jest g艂ow膮 Ko艣cio艂a. Ten Ko艣ci贸艂 jest ma艂偶onk膮, cia艂em i pe艂ni膮 Chrystusa, 鈥瀔t贸ry wszystko we wszystkim wype艂nia鈥.

Ef 1:10,22-23; 5:23,27,32; Kol l:l8; Hbr 12:23.

(2) Wszyscy ludzie z ca艂ego 艣wiata, kt贸rzy wyznaj膮, 偶e wierz膮 Ewangelii i zgodnie z jej nakazem poddaj膮 si臋 w pos艂usze艅stwo Bogu przez Chrystusa, s膮 i mog膮 by膰 nazwani 艣wi臋tymi, pod warunkiem, 偶e nie cofn膮 swojego wyznania wiary przez uleganie podstawowym b艂臋dom lub przez prowadzenie niepobo偶nego 偶ycia; z takich ludzi powinny si臋 sk艂ada膰 wszystkie Zgromadzenia (Zbory).

Dz 11:26: Rz 1:7. 1Kor 1:2; Ef 1:20-22

(3) Nawet najczystszy pod niebem Zb贸r mo偶e popa艣膰 w zamieszanie i b艂膮d, a niekt贸re odpadaj膮 tak daleko, 偶e nie mog膮 by膰 ju偶 nazwane Zborem Chrystusa, lecz 鈥瀞ynagog膮 szatana鈥. Jednak偶e Chrystus mia艂 zawsze Kr贸lestwo na tym 艣wiecie, sk艂adaj膮ce si臋 z tych, kt贸rzy wierz膮 w Niego i wyznaj膮 Jego imi臋, a On b臋dzie w艂ada艂 tym Kr贸lestwem a偶 do ko艅ca 艣wiata.

Ps 72:17. 102:28; Mt 16:18; 1Kor 5; 2Tes 2:11-12; Obj 2:3; 12:17;l8:2.

(4) Pan Jezus Chrystus jest g艂ow膮 Ko艣cio艂a. Z ustanowienia Ojca Jemu zosta艂a powierzona najwy偶sza i absolutna w艂adza do powo艂ania, utwierdzania, kierowania i rz膮dzenia Ko艣cio艂em. Nie jest wi臋c mo偶liwe, aby papie偶 rzymski w jakimkolwiek rzeczywistym sensie by艂 g艂ow膮 Ko艣cio艂a Powszechnego.

Mt 28:l8-20; Ef 4:11-12: Kol l:l8: 2Tes 2:2-9.

(5) Sprawuj膮c w艂adz臋, kt贸ra zosta艂a Mu powierzona, Pan Jezus przez s艂u偶b臋 S艂owa i przez swego Ducha, powo艂uje do siebie ze 艣wiata tych, kt贸rzy zostali Mu dani przez Ojca, aby mogli 偶y膰 u Jego boku, okazuj膮c Mu pos艂usze艅stwo zgodnie z tym, co poleci艂 im w Pi艣mie 艢wi臋tym. Pan przykazuje tym, kt贸rzy zostali tak powo艂ani, aby tworzyli poszczeg贸lne spo艂eczno艣ci lub Zbory dla przyczynienia si臋 do wsp贸lnego dobra, oraz aby organizowali nabo偶e艅stwa i tego wymaga od nich, dop贸ki 偶yj膮 na ziemi.

Mt l8:l5-20; 28:20; Jn 10:16; 12:32

(6) Cz艂onkowie tych Zgromadze艅 s膮 艣wi臋tymi z racji Bo偶ego powo艂ania i w widzialny spos贸b okazuj膮 i wyznaj膮 zar贸wno przez swoj膮 wiar臋 w Chrystusa jak i przez spos贸b 偶ycia, 偶e S膮 pos艂uszni powo艂aniu Chrystusowemu. Dobrowolnie zgadzaj膮 si臋 trwa膰 we wzajemnej spo艂eczno艣ci ze sob膮, zgodnie z poleceniem Chrystusa wed艂ug woli Bo偶ej, oddaj膮c siebie Panu i sobie nawzajem oraz poddaj膮c si臋 zupe艂nie pod wp艂yw i wymagania Ewangelii.

Dz 2:41-42; 5:13-14: Rz 1:7; 1Kor 1:2; 2Kor 9:13.

(7) Ka偶demu z takich Zbor贸w, kt贸re s膮 zgromadzone zgodnie ze 艣wi臋t膮 wol膮, przedstawion膮 w S艂owie Bo偶ym, Pan daje moc i autorytet do wykonywania nakazanych przez Niego praktyk religijnych i do przestrzegania dyscypliny. Obejmuje to wydawanie takich przykaza艅 i zasad, kt贸re S膮 niezb臋dne dla prawid艂owego i w艂a艣ciwego u偶ycia w艂adzy udzielonej zborom.

Mt l8:17-18; 1Kor 5:4-5,13: 2Kor 2:6-8.

(8) Zb贸r zgromadzony i zorganizowany zgodnie z zamiarem Chrystusa sk艂ada si臋 z prze艂o偶onych i cz艂onk贸w. Z nakazu Chrystusa prze艂o偶eni maj膮 by膰 wybierani i ustanawiani przez zgromadzony zb贸r; prze艂o偶onymi maj膮 by膰 biskupi (inaczej zwani starszymi) i diakoni. Na nich spoczywa odpowiedzialno艣膰 przeprowadzenia tego, co nasz Pan ustanowi艂 i u偶ywania powierzonej im w艂adzy dla wykonywania swoich obowi膮zk贸w. Ten porz膮dek ma trwa膰 w Ko艣ciele a偶 do ko艅ca 艣wiata.

Dz 20:17-28; Flp 1:1.

(9) Z polecenia Chrystusa, ka偶dy kto kwalifikuje si臋 i ma niezb臋dne dary od Ducha 艢wi臋tego do pracy biskupa lub starszego w zborze, musi zosta膰 wybrany i powo艂any na ten urz膮d przez powszechn膮 aprobat臋 zboru. Musi by膰 z powag膮 ustanowiony przez post i modlitw臋 z w艂o偶eniem r膮k istniej膮cych starszych, je艣li tacy s膮. Podobnie diakoni maj膮 by膰 wybierani przez powszechn膮 aprobat臋 zboru i ustanawiani przez modlitw臋 i w艂o偶enie r膮k.

Dz 6:3,5-6; 14:23; 1Tm 4:14.

(10) Duszpasterze powinni zwraca膰 baczn膮 uwag臋 na s艂u偶b臋 Chrystusa w Jego Ko艣ciele; powinni by膰 zaanga偶owani w s艂u偶b臋 S艂owa i w modlitw臋, szukaj膮c po偶ytku dusz ludzkich, za kt贸re s膮 odpowiedzialni przed Panem. Dlatego jest konieczne, aby Zbory, kt贸rym s艂u偶膮, obdarza艂y ich zgodnie ze swoimi mo偶liwo艣ciami nie tylko wszelkim szacunkiem, lecz r贸wnie偶 tak膮 obfito艣ci膮 d贸br materialnych tego 艣wiata, aby umo偶liwi膰 im 偶ycie w dostatku, bez konieczno艣ci anga偶owania si臋 w 艣wieckie zaj臋cia i aby wystarczaj膮co umo偶liwi膰 im okazywanie go艣cinno艣ci innym. Taki porz膮dek jest wymagany przez samo prawo natury i przez wyra藕ny nakaz naszego Pana Jezusa, kt贸ry postanowi艂, 偶eby 鈥瀋i,kt贸rzy zwiastuj膮 Ewangeli臋, z Ewangelii 偶yli鈥.

Dz 6:4; 1Kor 9:6-14; Gal 6:6-7. 1Tm 3:2,5,17-18; 2Tm 2:4; Hbr 13:17.

(11) Chocia偶 zgodnie z ich urz臋dem, obowi膮zkiem starszych i duszpasterzy zbor贸w jest ci膮g艂a aktywno艣膰 w zwiastowaniu S艂owa, jednak ta praca nie mo偶e by膰 ograniczona wy艂膮cznie do nich, bowiem Duch 艢wi臋ty mo偶e wyznaczy膰 r贸wnie偶 innych do tej samej pracy, wyposa偶aj膮c ich w konieczne dary. W takim przypadku, gdy tacy ludzie zostan膮 zaaprobowani i powo艂ani do pracy przez zb贸r, mog膮 i powinni j膮 wykonywa膰.

Dz 11:19-21; 1P 4:10-11.

(12) Wszyscy wierz膮cy s膮 zobowi膮zani przy艂膮czy膰 si臋 do lokalnych Zgromadze艅 wsz臋dzie tam, gdzie maj膮 ku temu mo偶liwo艣ci. Ci, kt贸rzy korzystaj膮 z przywilej贸w spo艂eczno艣ci Zgromadzenia, musz膮 r贸wnie偶 si臋 podda膰 jego dyscyplinie i w艂adzy, zgodnie z zaleceniem Chrystusa.

1Tes 5:14; 2Tes 3:6,14-15.

(13) Cz艂onkowie, kt贸rzy zostali obra偶eni przez innych cz艂onk贸w Zboru, a kt贸rzy okazali pos艂usze艅stwo zaleceniom Pisma 艢wi臋tego w kwestii post臋powania w takich wypadkach, musz膮 powstrzyma膰 si臋 od wszczynania niepokoju w Zborze, nie powinni r贸wnie偶 opuszcza膰 wsp贸lnych zebra艅 ani powstrzymywa膰 si臋 od udzia艂u w obrz臋dach z powodu tego, 偶e zostali obra偶eni. Powinni za艣 zda膰 si臋 na innych wsp贸艂cz艂onk贸w Chrystusa w doprowadzeniu sprawy dyscyplinowania i pojednania do w艂a艣ciwego ko艅ca.

Mt l8:15-17; Ef 4:2-3.

(14) Wszyscy cz艂onkowie ka偶dego Zboru powinni uczestniczy膰 w nieustannej modlitwie za rozw贸j i pomy艣lno艣膰 Ko艣cio艂a Chrystusowego, gdziekolwiek si臋 znajduje; powinni przy ka偶dej okazji pomaga膰 innym wierz膮cym w miar臋 swoich mo偶liwo艣ci i powo艂ania, pos艂uguj膮c si臋 swoimi darami i 艂askami. Tak wi臋c zbory powinny szuka膰 wzajemnej spo艂eczno艣ci, o ile opatrzno艣膰 Bo偶a daje okazj臋 do korzystania z takich dobrodziejstw.

Ps 122:6,7; Rz 16:1-2; Ef6:1S; 3 Jn 8-10.

(15) Kiedy powstaj膮 r贸偶nice lub rozbie偶no艣ci dotycz膮ce doktryny lub w艂adzy Zboru, zagro偶one zostaj膮: pok贸j, jedno艣膰 i zbudowanie; obejmowa膰 to mo偶e jeden Zb贸r lub wszystkie Zbory. W贸wczas cz艂onek lub cz艂onkowie Zboru mog膮 zosta膰 skrzywdzeni przez post臋powanie dyscyplinarne, niezgodne z prawd膮 i porz膮dkiem Ko艣cio艂a. W takich przypadkach wol膮 Chrystusa jest, aby wiele Zbor贸w b臋d膮cych w spo艂eczno艣ci zebra艂o si臋 razem i rozpatrzy艂o problem przez swoich wybranych przedstawicieli, kt贸rzy b臋d膮 w stanie udzieli膰 porady w spornych sprawach wszystkim zainteresowanym. Jednak偶e nale偶y zda膰 sobie spraw臋 z tego, 偶e zgromadzeni reprezentanci nie posiadaj膮 偶adnej w艂adzy ko艣cielnej w 艣cis艂ym znaczeniu, ani te偶 nie maj膮 w艂adzy s膮downiczej nad poszczeg贸lnymi zborami, aby nak艂ada膰 dyscyplin臋 na jakie艣 zbory lub osoby, lub te偶 narzuca膰 swoje wnioski zgromadzeniom lub ich prze艂o偶onym.

Dz 15:2,4,6,22-23,25; 2Kor 1:24; 1Jn 4:1

Rozdzia艂 27. Spo艂eczno艣膰 艢wi臋tych

(1) Wszyscy 艣wi臋ci s膮 zjednoczeni z Jezusem Chrystusem jako ich g艂ow膮 przez Jego Ducha i wiar臋. Nie znaczy to jednak, 偶e staj膮 si臋 jedn膮 osob膮 z Nim. Maj膮 jednak wsp贸艂udzia艂 w Jego 艂askach, cierpieniach, 艣mierci, zmartwychwstaniu i chwale. S膮 tak偶e z艂膮czeni wzajemnie ze sob膮 w mi艂o艣ci i maj膮 wsp贸艂udzia艂 w darach i wzajemnych 艂askach, i s膮 zobowi膮zani s艂u偶y膰 w ten spos贸b publicznie i prywatnie, aby przyczyni膰 si臋 do wzajemnego dobra, zar贸wno w sprawach duchowych, jak i doczesnych.

Jn 1:16; Rz 1:12; 6:5-6; 1Kor 3:21-23; 12:7; Gal 6:10; Ef 4:15-16; Flp3:10; 1Tes 5:11-14; 1Jn 1:3; 3:17-18.

(2) Przez wyznanie wiary 艣wi臋ci trwaj膮 w 艣wi臋tej spo艂eczno艣ci i jedno艣ci, w oddawaniu Bogu czci i wykonywaniu takich szczeg贸lnych s艂u偶b, aby przyczyni膰 si臋 do wzajemnego zbudowania. S膮 tak偶e zobowi膮zani pomaga膰 sobie nawzajem w doczesnych sprawach, zgodnie z rozmaitymi potrzebami i zdolno艣ciami. Wed艂ug zasad Ewangelii taki rodzaj spo艂eczno艣ci, chocia偶 odnosi si臋 szczeg贸lnie do 偶ycia rodzinnego i stosunk贸w zborowych, ma by膰 rozszerzony, w miar臋 jak B贸g daje mo偶liwo艣ci, na wszystkich domownik贸w wiary, to znaczy na wszystkich, kt贸rzy na ka偶dym miejscu wzywaj膮 imienia Pana Jezusa. Z drugiej strony powinni艣my zrozumie膰, 偶e takie dzielenie si臋 dobrami ze 艣wi臋tymi, nie pozbawia 偶adnego cz艂owieka prawa i tytu艂u do w艂asno艣ci, kt贸re on posiada, ani ich nie ogranicza.

Dz 5:4; 11:29-30; 1Kor 12:14-27; Ef 4:28; 6:4; Hbr 3:12-13; 10:24-25

Rozdzia艂 28. Chrzest I Wieczerza Pa艅ska

(1) Chrzest i Wieczerza Pa艅ska s膮 obrz臋dami, kt贸re wyra藕nie i suwerennie ustanowi艂 Pan Jezus, jedyny prawodawca, i nakaza艂 ich przestrzegania w Ko艣ciele a偶 do ko艅ca 艣wiata.

Mt 28:19-20; 1Kor 11:26.

(2) Owe 艣wi臋te obrz臋dy maj膮 by膰 udzielane tylko przez tych, kt贸rzy si臋 do tego przygotowali i s膮 powo艂ani, aby to czyni膰 zgodnie z poleceniem Chrystusa.
Mt 28:19; 1Kor 4:1

Rozdzia艂 29. Chrzest

(1) Chrzest jest obrz臋dem Nowego Testamentu nakazanym przez Jezusa Chrystusa. Dla osoby przyjmuj膮cej chrzest ma on by膰 znakiem jej spo艂eczno艣ci z Chrystusem w Jego 艣mierci i zmartwychwstaniu, znakiem wszczepienia w Chrystusa i przebaczenia grzech贸w. Wyra偶a to r贸wnie偶 fakt, 偶e osoba przyjmuj膮ca chrzest odda艂a siebie Bogu przez Jezusa Chrystusa, aby m贸c 偶y膰 i post臋powa膰 w 鈥瀗owo艣ci 偶ycia鈥.

Mk 1:4; Dz 22:16; Rz 6:3-5; Gal 3:27. Kol 2:12.

(2) Podda膰 si臋 temu obrz臋dowi mog膮 tylko te osoby, kt贸re upami臋ta艂y si臋 przed Bogiem i wierz膮 w naszego Pana Jezusa Chrystusa, dobrowolnie oddaj膮c si臋 Jemu w pos艂usze艅stwo.

Mk 16:16; Dz 2:41; 8:12,36-37. l8:8.

(3) Zewn臋trznym elementem, kt贸ry ma by膰 u偶ywany w tym obrz臋dzie jest woda, w kt贸rej wierz膮cy ma by膰 chrzczony w imi臋 Ojca i Syna i Ducha 艢wi臋tego.

Mt 28: 19-20; Dz 8:38.

(4) Zanurzenie, tzn. pogr膮偶enie wierz膮cego w wodzie, jest istotne dla w艂a艣ciwego udzielenia tego obrz臋du.

Mt 3:16; Jn 3:23

Rozdzia艂 30. Wieczerza Pa艅ska

(1) Wieczerza Pa艅ska zosta艂a ustanowiona przez Pana tej samej nocy, podczas kt贸rej zosta艂 wydany. Ma by膰 przestrzegana przez Jego Ko艣ci贸艂 a偶 do ko艅ca 艣wiata, jako ustawiczna Jego pami膮tka i dla ukazywania znaczenia Jego ofiary i 艣mierci. Zosta艂a ustanowiona r贸wnie偶 i po to, aby utwierdzi膰 艣wi臋tych w wierze, 偶e wszystkie dobrodziejstwa pochodz膮ce z ofiary Chrystusa s膮 ich udzia艂em. Ponadto ma przyczynia膰 si臋 do ich duchowego karmienia i wzrastania w Chrystusie, oraz do umocnienia poczucia obowi膮zku wobec Niego. Wieczerza Pa艅ska jest r贸wnie偶 wi臋zi膮 i zadatkiem spo艂eczno艣ci, kt贸r膮 wierz膮cy maj膮 z Chrystusem i ze sob膮 nawzajem.

1Kor 10:16-17 21; 11:23-26.

(2) W tym obrz臋dzie Chrystus nie jest sk艂adany na ofiar臋 swemu Ojcu ani nie jest sk艂adana 偶adna rzeczywista ofiara, w sensie odpuszczenia grzechu 偶ywych lub umar艂ych. Wieczerza jest wy艂膮cznie pami膮tk膮 jedynej ofiary Chrystusa, kt贸ry odda艂 siebie na krzy偶u raz na zawsze. Jest tak偶e duchowym ofiarowaniem Bogu wszelkiej mo偶liwej chwa艂y za dzie艂o Golgoty dokonane raz na zawsze.

Mt 26:26-28; 1Kor 11:24; Hbr 9:25-26,28.

(3) W tym obrz臋dzie Pan Jezus poleci艂 swoim s艂ugom modli膰 si臋 i b艂ogos艂awi膰 chleb i wino, by w ten spos贸b po艣wi臋ci膰 je z pospolitego do 艣wi臋tego u偶ytku. Maj膮 bra膰 i 艂ama膰 chleb, nast臋pnie bra膰 kielich i dawa膰 zar贸wno uczestnikom jak r贸wnie偶 sami uczestniczy膰 w komunii.

1Kor 11:23-26.

(4) Pozbawianie wiernych picia z kielicha, czczenie chleba i wina, wznoszenie w g贸r臋 chleba i wina, obnoszenie ich w celu adoracji i lub u偶ywanie ich dla jakiego艣 innego celu religijnego, jest sprzeczne z natur膮 obrz臋du i celem, dla kt贸rego Chrystus go ustanowi艂.

Wj 20:4-5; Mt 15:9; 26:26-28.

(5) Zewn臋trzne elementy Wieczerzy Pa艅skiej chleb i wino odpowiednio wyodr臋bnione do u偶ycia zgodnego z nakazem Chrystusa, znajduj膮 si臋 w takiej relacji do ukrzy偶owanego Pana, 偶e chocia偶 w rzeczywisto艣ci u偶ywane s膮 wobec nich wyra偶enia obrazowe, s膮 czasami okre艣lane nazwami rzeczy, kt贸re reprezentuj膮, a mianowicie cia艂em i krwi膮 Chrystusa, chocia偶 w istocie i naturze nadal pozostaj膮 jedynie rzeczywistym chlebem i winem, tak jak by艂y nimi przed wybraniem do szczeg贸lnego u偶ytku.

1Kor 11:26-28.

(6) Doktryna nazywana powszechnie przeistoczeniem (transsubstancjacj膮), kt贸ra g艂osi, 偶e podczas Wieczerzy Pa艅skiej konkretny chleb i wino zmienia si臋 w konkretne cia艂o i krew Chrystusa przez po艣wi臋cenie dokonywane przez kap艂ana lub w inny spos贸b, jest niezgodna nie tylko z Pismem 艢wi臋tym, lecz nawet ze zdrowym rozs膮dkiem i rozumem.

Lk 24:6,39; Dz 3:21; 1Kor 11:24-25.

(7) Ci, kt贸rzy s膮 godni, jedz膮c i pij膮c widzialny chleb i wino w tym obrz膮dku, r贸wnocze艣nie przyjmuj膮 i karmi膮 si臋 Chrystusem ukrzy偶owanym oraz otrzymuj膮 wszystkie dobrodziejstwa pochodz膮ce z Jego 艣mierci. Czyni膮 to prawdziwie i w rzeczywisto艣ci, nie jakby karmili si臋 rzeczywistym cia艂em i krwi膮 jakiej艣 osoby, lecz czyni膮 to wewn臋trznie i przez wiar臋. Cia艂o i krew Chrystusa s膮 przekazywane wierze chrze艣cijan, nie dzieje si臋 to w 偶aden fizyczny spos贸b, lecz tylko w sensie duchowym, tak jak sam chleb i wino s膮 przekazywane ich zewn臋trznym, fizycznym zmys艂om.

1Kor 10:16; 11:23,26.

(8) Wszyscy, kt贸rzy uczestnicz膮 w Wieczerzy Pa艅skiej niegodnie, grzesz膮 przeciwko cia艂u i krwi Pa艅skiej, a ich jedzenie i picie 艣ci膮ga na nich Bo偶y s膮d. Tak wi臋c wszyscy nie艣wiadomi lub niepobo偶ni ludzie, kt贸rzy niezdolni s膮 do spo艂eczno艣ci z Chrystusem, s膮 podobnie niegodni, aby zasiada膰 przy Stole Pa艅skim; dop贸ki pozostan膮 w takim stanie, nie mog膮 by膰 we w艂a艣ciwy spos贸b uczestnikami 艣wi臋tego obrz膮dku Chrystusowego, gdy偶 w ten spos贸b pope艂nialiby wielki grzech przeciwko Chrystusowi.

Mt 7:6; 1Kor 11:29; 2Kor 6:14-15

Rozdzia艂 31. Stan cz艂owieka po 艣mierci i zmartwychwstanie umar艂ych

(1) Cia艂a ludzi po 艣mierci obracaj膮 si臋 w proch i ulegaj膮 rozk艂adowi, lecz ich dusze, kt贸re ani nie umieraj膮, ani nie zapadaj膮 w stan nie艣wiadomo艣ci (s膮 bowiem z natury nie艣miertelne) natychmiast powracaj膮 do Boga, kt贸ry je da艂. Dusze sprawiedliwych, kt贸rych 艣wi臋to艣膰 osi膮gn臋艂a doskona艂o艣膰 w 艣mierci, wchodz膮 do raju, gdzie s膮 z Chrystusem, patrz膮c na twarz Boga w 艣wi臋to艣ci i chwale, oczekuj膮 na pe艂ne odkupienie ich cia艂. Dusze nieprawych s膮 wrzucone do piek艂a, gdzie pozostaj膮 w m臋ce i ca艂kowitej ciemno艣ci, zachowane na wielki dzie艅 s膮du. Dusze od艂膮czone od swoich cia艂 s膮 albo w raju, albo w piekle, poniewa偶 Pismo 艢wi臋te nie m贸wi o 偶adnym innym miejscu pobytu.

Rdz 3:19; Kzn 12:7. Lk 16:23-24; 23:42; Dz 13:36; 2Kor 5:1,6,8; Flp1:23; Hbr 12:23; 1P 3:19; Jud 6-7

(2) W dniu ostatecznym 艣wi臋ci, kt贸rzy b臋d膮 偶y膰 wtedy na ziemi, nie umr膮, lecz zostan膮 przemienieni. Wszyscy umarli zostan膮 wskrzeszeni we w艂asnych cia艂ach, a nie w innych, chocia偶 z innymi w艂a艣ciwo艣ciami i b臋d膮 znowu po艂膮czeni ze swymi duszami na wieki.

Job 19:26-27. 1Kor 15:42-43.51-52; 1Tes 4:17.

(3) Przez moc Chrystusa cia艂a niesprawiedliwych b臋d膮 wzbudzone na ha艅b臋. Przez swego Ducha Chrystus wzbudzi cia艂a sprawiedliwych ku czci, poniewa偶 ich cia艂a zostan膮 przekszta艂cone na wz贸r Jego w艂asnego, pe艂nego chwa艂y cia艂a.
Jn 5:28-29; Dz 24:15; Flp 3:21.

Rozdzia艂 32. S膮d Ostateczny

(1) B贸g naznaczy艂 dzie艅, w kt贸rym b臋dzie s膮dzi艂 艣wiat sprawiedliwie przez Jezusa Chrystusa, kt贸remu Ojciec powierzy艂 wszelk膮 w艂adz臋 i prawo s膮du. W tym dniu b臋d膮 s膮dzeni upadli anio艂owie. Tak samo b臋d膮 s膮dzeni wszyscy ludzie, kt贸rzy 偶yli na ziemi; pojawi膮 si臋 przed tronem Chrystusa, aby zda膰 rachunek ze swoich my艣li, s艂贸w i uczynk贸w, i otrzyma膰 wyrok zgodnie z tym, co uczynili w tym ziemskim 偶yciu, czy to dobro, czy z艂o.

Kzn 12:14; Mt 12:36; 25,32-46; Jn 5:22,27; Dz 17:31; Rz 14:10,12; 1Kor6:3; 2Kor 5:10; Jud 6.

(2) Wyznaczaj膮c dzie艅 s膮du B贸g mia艂 na celu objawienie chwa艂y swojego mi艂osierdzia przez wieczne zbawienie wybranych, i ukazanie chwa艂y swej sprawiedliwo艣ci przez wieczne pot臋pienie grzesznik贸w tzn. nieprawych i niepos艂usznych. W tym dniu sprawiedliwi odziedzicz膮 偶ycie wieczne i otrzymaj膮 pe艂ni臋 rado艣ci i chwa艂y w obecno艣ci Pana, jako ich wieczn膮 nagrod臋. Lecz niepobo偶ni, kt贸rzy nie znaj膮 Boga i kt贸rzy nie byli pos艂uszni Ewangelii Jezusa Chrystusa, b臋d膮 wygnani na wieczne m臋ki i 鈥瀙onios膮 kar臋: zatracenie wieczne, oddalenie od oblicza Pana i od mocy chwa艂y Jego鈥.
Mt 25:21,34,46; M 9:48; Rz 9:22-23; 2Tes 1:7-10; 2Tm 4:8.
(3) Aby z jednej strony odstraszy膰 wszystkich ludzi od grzechu, a z drugiej da膰 wi臋ksz膮 pociech臋 pobo偶nym w ich przeciwno艣ciach, Chrystus chcia艂 nas mocno przekona膰, 偶e nast膮pi dzie艅 s膮du. Z tych samych przyczyn zatrzyma艂 w tajemnicy dat臋, aby ludzie mogli porzuci膰 wszelkie zaufanie w siebie i nie wiedz膮c, kiedy godzina przyj艣cia Pana nast膮pi, mogli by膰 zawsze czujni i zawsze gotowi, aby powiedzie膰: 鈥濸rzyjd藕, Panie Jezu, przyjd藕 rych艂o. Amen鈥.

Mk 13:35-37; Lk 12:35-40; 2Kor 5:10-11: 2Tes 1:5-7; Obj 22:20