Jakże wielką radość mam, że Pasterza

swego znam, żem owieczką Jego włości,

gdzie mnie karmi, hojnie gości, że mnie

kocha, dobrze zna i gorliwie o mnie dba.

Pod osłoną Jego rąk, wśród kwiecistych

bujam łąk i przesłodką miewam paszę,

tam pragnienie swe ugaszę, bo mię Pasterz

wiedzie mój, tam gdzie płynie życia zdrój.

O, jak wielką radość mam, że Pasterza swego

znam. Gdy prześliczny przyjdzie dzionek,

wzlecę w niebo, jak skowronek, tam anieli

przyjmą mnie, o, jak wielkie szczęście me!