Różyczka cudna wzrosła, Różyczka

bardzo mdła; a dawna wieść doniosła,

że z Isajego pnia wykwitnął paczek ten

w pośrodku ostrej zimy, gdy świat ogarniał sen.

Różyczkę ulubioną, Tę z Isajego pnia,

łożyła na swe łono Dziewica Maryja.

Powiła dziecię swe, jak zrządził Bóg

przedwieczny, gdy świat spoczywał w śnie.

Kwiatuszek ten na ziemi przecudną szerzy

woń i promieniami swymi rozprasza nocną toń.

Prawdziwy Człowiek-Bóg, w cierpieniach

dopomaga, ratuje z śmierci trwóg.

O, Jezu, aż do zgonu, do zejścia z kraju łez,

Ty moją bądź obroną, aż łzy obetrzesz

z rzęs, gdy Twą ujrzymy twarz w Ojczyźnie

pełnej chwały, o, to nam, Boże, zdarz!