Pamiętam jeszcze dobrze, gdym swawolnym dzieckiem

był, jak często ja mateczce swej boleści wieniec wił.

Dziś ona w niebo wzniosła się, do wybawionych

dusz - o, Jezu, powiedz jej, żem Twoim już!

Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,

sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.

Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz

- o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!

A chociaż nieraz serce jej raniła moja złość, to

jednak dla mnie było w nim miłości zawsze dość.

Dzieliła ze mną radość mą i mój dziecięcy krzyż;

że jestem Twój — zawdzięczam mamie dziś!

Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,

sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.

Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz

- o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!

Gdy potem ja, zgubiony syn, opuścił ojca dom,

pękało z żalu serce jej, nie było końca łzom.

O łaskę, miłosierdzie Twe błagała nocą, dniem -

o, powiedz jej, żem już dziecięciem Twym!

Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,

sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.

Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz

- o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!

I jeszcze raz ujrzałem ją, u łożam jeszcze kląkł,

lecz był to jej ostatni dzień, ostatnia chwila mąk.

Przyrzekłem Tobie oddać się, nim śmierć zabrała

ją - o, Jezu, rzecz jej, żem własnością Twą!

Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,

sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.

Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz

- o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!