Wspominam te chwile, gdy byłem dzieciną

gdy żyłem przy matce u boku wciąż jej.

Jak sen odleciały szczęśliwe godziny,

lecz, ach, nie zapomnę mateczki już mej!

Ja widzę jej czoło troskami pokryte,

jej ręce tak dzielnie spełniają swój trud.

I serce miłością niezmierną spowite...

Ach matko kochana, prawdziwy to cud.

Cóż dam ci mateczko za twe poświęcenia?

Daleko od ciebie oddzielił mię świat,

niech wiatry zaniosą ci me pozdrowienia,

i serca biednego najdroższy mój kwiat.

Ja wierzę, że przyjdzie radosna godzina,

połączy na zawsze nas wielki Bóg, Król.

Wiernego zobaczysz, mateczko, znów syna,

Pan w niebie ukoi na wieki nasz ból.