O, szczęsny dom, gdzie radzi Cię witają,

mój Jezu, który koisz ból i łzy!

Gdzie spośród wszystkich gości, co wstęp

mają, najwięcej czczonyś i najmilszyś Ty!

Gdzie serca wciąż dla Ciebie uderzają,

gdzie wszyscy na Cię swoi kierują wzrok,

a słowa Twe na ustach wszyscy mają,

na Twe skinienie robią każdy krok,

O, szczęsny dom, gdzie męża łączy z

żoną umiłowanie społeczności Twej.

Ich serca Twoją gorliwością płoną,

nie dając się zniewolić myśli złej;

gdzie ufność całą w Tobie pokładają w

radosnych, jak i ciężkich swoich dniach

i słowa Twego wiernie się trzymają,

choćby niedola weszła pod ich dach.

O, szczęsny dom, gdzie już malutkie dziatki

przywykły składać w modłach rączki swe;

Twa miłość większa, niżli miłość matki,

szczęśliwe one, jeśli znają Cię!

Gdzie chętnie się u Twoich stóp zbierają,

by się nauczyć słodkich Twoich słów

i wcześnie już Twe Imię wysławiają, a gdy

upadną, Ty je dźwigasz znów!

O, szczęsny dom, gdzie każdą radość dzielisz,

gdzie wśród radości wspominają Cię!

Gdzie w smutku wszystkich cieszysz i weselisz,

gdzie rany goisz i osuszasz łzę.

Dopóki życia wpośród świata znoju,

póki nie będzie kresu naszym dniom,

póki nie wejdziem po skończonym boju

do chwały w piękny, wielki Ojca dom.