Choć dobiegł rok do końca, nie ginie miłość Twa;

z niej, jak z jasnego słońca, nam płyną blaski dnia.

Mocarzów ziemskich trony padają w proch i pył;

Twój tron jest niewzruszony, Ty wiecznie będziesz żył.

Ustaje młódź, omdlewa i więdnie jakby kwiat,

lecz nowych sił nabywa, kto w sercu Tobie rad.

Gdy życia dzień się schyli, gdy już zapadnie zmrok,

ten znajdzie Gię w tej chwili, kto Twych pilnował dróg.

I choćby się przerwała już dzisiaj życia nić,

Twa miłość zawsze trwała ją wiecznie będzie wić.

Zgoiłeś serca rany, przewiodłeś nas przez mrok.

Z wdzięcznością więc żegnamy ubiegły stary rok.