Mój Jezus żyw, cóż to śmierć znaczy,

gdy triumfuje Głowa ma?

W dziedzictwie żywot dać mi raczy,

choć mą mogiłę zrosi łza.

Zanucę więc radosny śpiew,

bo mój Zbawiciel żyw!

Chwalebne zmartwychwstanie Pana

jest życiem i zwycięstwem mym.

Potęga śmierci jest złamana, nie

zasnę wiecznej śmierci snem;

już podwaliny piekieł drżą,

Pan wstaje z chwałą Swą!

Mój Jezus żyw, grób otworzony!

Więc wesół w ciemny wstąpię grób,

bo mój Zbawiciel uwielbiony i

mnie do Swych przygarnie stóp.

O, jakiż to cudowny śpiew:

My żywi, bo Pan żyw!

Żywotem Jezus mi zostanie,

w mym sercu już nie zaznam mąk;

a choć nadejdzie me skonanie,

mnie nikt nie wyrwie z Jego rąk.

Powiedzie mię do rajskich niw

mój Jezus, wiecznie żyw!