Spojrzyj do oczu, spojrzyj Jezusowi!

Raz choć się przyjrzyj tej zbolałej twarzy!

Tak umęczona, ale się nie skarży, ach,

jakiż język boleść tę wysłowi?

Spojrzyj, o, spojrzyj na koronę z cierni,

którą za grzechy two<je Mu wtłoczono.

Byle twa dusza była wybawiona nie

bronił się, gdy lżyli Go niewierni.

Odsłoń też nieco purpurowej szaty!

Spojrzyj, ach, cały zbity, pośmiały;

Twoje to grzechy tak Go zbiczowały,

w boleśli twoje Pan jest tak bogaty!

Spójrz, jaki smutek w oczach ma wyryty

potem zapytaj, co Go więcej pali, czy

wstyd, że nawet suknię

Mu zabrali, czy nogi, ręce i ten bok przebity?

A On ci powie: ,,Mnie najwięcej boli,

żeś ty przez grzechy własne tak zhańbiony,

że nie chcesz do Mnie wrócić, zaślepiony,

chociaż tak pragnę wyrwać cię z niedoli".

Spójrz Jezusowi, spojrzyj dobrze w oczy!

Powiedz, dlaczegóż nie chcesz się nawrócić?

Czemuż to nie chcesz więzów swych porzucić?

Za późno będzie, gdy cię śmierć zaskoczy.