Głośno biją niebios dzwony w świat daleki z rajskich kras.

Ich donośne, wzniosłe tony głoszą hojny łaski czas.

Wysławiajmy miłość Bożą, w której nam Jezusa dał;

już nas grody nie zatrwożą, gdy z Nim mamy życia dział.

Dzwonów jęk, śpiewu dźwięk płynie z ust anielskich w dół.

Słodki ton z górnych stron: Dziś weselny stroją stół!

Niebios dzwony zapraszają na wesele w rajską włość.

Wszystkie bóle tam znikają, miejsce znajdzie każdy gość.

Jezus darzy życia chlebem, złóżcie Jemu ciężar swój!

Wiara was połączy z niebem, gdzie bogactwa macie zdrój.

Dzwonów jęk, śpiewu dźwięk płynie z ust anielskich w dół.

Słodki ton z górnych stron: Dziś weselny stroją stół!

Niebios dzwony ślą przestrogi dla oziębłych, gnuśnych dusz:

O, nie dajcie zwieść się z drogi do Syjonu jasnych wzgórz!

Jeszcze brama się otwiera, ciasna jest, a wąski tor;

wewnątrz miłość płonie szczera, zewnątrz potępiony zbiór.

Dzwonów jęk, śpiewu dźwięk płynie z ust anielskich w dół.

Słodki ton z górnych stron: Dziś weselny stroją stół!

Głośno dzwony ogłaszają: Nadszedł Pański rok nam już!

Niech wybrani wyśpiewują z chórem rzesz zbawionych dusz!

Prędko Król nasz się okaże, patrzcie, oto idzie już!

Nieście Jemu życie w darze, wierni, by koronę wziąć.

Dzwonów jęk, śpiewu dźwięk płynie z ust anielskich w dół.

Słodki ton z górnych stron: Dziś weselny stroją stół!