Gdy wieczorem gwiazdki płoną na wysokim niebios tle,

zda się, że aniołów grono duszę mą do nieba zwie.

Tęskne wtedy z serca płyną, tęskne myśli w niebios tło,

gdzie w ojczyźnie bóle giną, łzy tęsknoty prędko schną.

Wprawdzie jeszcze moje ciało mieszka w ciemnym dole łez,

lecz me oko już dojrzało kraj, gdzie smutku, żalu kres.

W tym promiennym wiary kraju nie ma cieni, nie ma nędz,

tam pielgrzymi już mieszkają, w szacie z lśniąco białych przędz.

Gwiazdy złote, jasno lśnijcie wszystkim biednym w ziemski kraj,

smutnych synów ludzkich zwijcie wznosić serca w jasny raj!

By w nadziei, żywej wierze mogli się w niebiosa wzbić,

całym sercem swym i szczerze Boga pieśnią chwały czcić.