Jak będzie nam, gdy po skończonym boju,

ostatnim, ciężkim, przewalczonym już,

z obczyzny się przeniesieni do pokoju,

przez bramę wieczną do ojczyzny dusz!

Gdy resztę z naszych nóg strząśniemy pyłu,

z oblicza zetrzem pot — ostatni raz,

gdy ujrzym to, co nieraz nas krzepiło

i nową siłą napełniało nas.

Jak będzie nam, gdy staniem oświeceni

światłością Pana z wiekuistych stref

i gdy - szczęśliwi - w blasku tych promieni

wzniesiemy z wolnej piersi nowy śpiew!

Gdy Pan wyciągnie do nas Swą prawicę,

a my bez lęku i bez wszelkich trwóg

staniemy przed Nim jako domownicy

i gdy nas jako dziatki przyjmie Bóg.

Jak będzie nam, gdy Jego głos usłyszym:

Błogosławieni, pójdźcie do Mnie tu!

Widokiem Jego jakże się pocieszym,

i jak będziemy dziękowali Mu!

Gdy w oczy wejrzym, niegdyś zapłakane

dla zatwardziałych serc, dla naszych win,

gdy ujrzym rany, dla nas Mu zadane

i zgłębim wielki odkupienia czyn.

Jak będzie nam! O, nie widziały oczy,

nie słyszał nikt, ni pojąć by to mógł,

co za wspaniałość w niebie nas otoczy,

gdy Swymi dary nas obdarzy Bóg!

Wstępujmy w górę więc po stromej drodze;

niech ciężki znój nie zraża nas, ni trud.

Daj, Panie, stanąć tam pielgrzymczej nodze,

gdzie się zgromadzi wykupiony lud!