Gdy do Pana przyjdę, gdzie jest chwały zdrój,

Jemu się pokłonić Duch pośpieszy mój.

U nóg Jego będzie miejsce duszy mej,

póki nie obróci ku mnie twarzy Swej!

Gdy do Pana przyjdę, przed Nim stawię się,

On mnie nie odrzuci, nie opuści mnie.

On, Baranek Boży, za mój umarł grzech,

wiernie mię opatrzy dla obietnic Swych.

Gdy do Pana przyjdę przygnębiony, mdły,

On boleści moje wszystkie zdejmie mi;

wszak mię umiłował wpierw, nim ja Go znał,

jakby wziąć miał teraz, co sam duszy dał?

Będzie to Twej łaski najcudniejszy dziw,

że największy grzesznik z Tobą będzie żyw.

Nawet wieczne wieki nie wystarczą mi

na wypowiedzenie łaski Twej i czci.