W górę serca, ludu Boży, w górę serca, w górę wzrok!

Świat nie złamie, nie zatrwoży nigdy rzeszy Pańskich sług!

Niech się wściekle fale pienią, niech zaszumi głębia wód,

Zbawca skinie, a w strapieniu wnet ujrzymy Boży cud.

Słońce zgasło, już nie świeci, gwiazdy lecą, ziemia drży.

Cieszcie się, wy Boże dzieci, wybawienie już u drzwi.

Świat z boleścią, z krzywdy swymi mija, jak okropny sen,

nad górami nowej ziemi wieczna zorza świta — hen!

Nad górami, nad Syjonem wstają blaski złotych zórz,

już nadzieja wielka płonie i do naszych płynie dusz.

Wiecznej chwały ślubny wieniec pokrył nowej ziemi skroń,

idzie w blaskach Oblubieniec, idzie na weselną błoń.

Drzwi rozwarli Cherubowie, w niebie dziś na inny

ton stroją harfy Serafowie, obstępując Boży tron.

Starcy trony opuścili, wszystkie usta pełne pień;

zajaśnieje w każdej chwili sławny i zwycięski dzień!