Biedny nasz naród wciąż błądzi, aż raz wieść słyszy błogą, że Bóg kocha nas.

Prawda to? — z serca się jego rwie krzyk. Czemuż o Zbawcy nie mówił _ mi nikt?

O, powtórz mi, o powtórz mi, bym pozbył

się obaw i wszystkich trwóg,

niech wieść ta głośno na świat cały brzmi,

niech wszyscy słyszą, że kocha nas Bóg!

O, tak, to prawda, Bóg kocha lud nasz,

gdy pokutuje, przebaczyć mu rad.

Na krzyż Golgoty przybity Bóg Syn,

by grzesznik wolny był od wszystkich win.

Chwałaż Ci, Jezu, niech brzmi jasno głos,

jam nic nie wiedział, jak szczęsny to los.

Błogo o Zbawcy usłyszeć tę wieść,

trzeba co rychlej i innym ją nieść.

Nie wszyscy wiedzą, a wielki jest świat,

naród nasz w rozpacz nad nędzą swą wpadł,

życie mu płynie wśród obaw i trwóg, o,

któż mu powie, że kocha go Bóg.

Więc mówcie wszystkim, jak kocha nas Bóg,

by każdy śmiało Doń zbliżyć się mógł,

głośno wołajcie, dopóki jest czas:

Pójdźcie do Zbawcy, On kocha i was!