Ni znaczyć, ni błyszczeć nie chcę,

ja czekam u Pańskich nóg, by mnie,

tę skorupkę biedną On w służbie

Swej użyć mógł. Jam pusty i wynędzniały,

napełnij mnie sam, Panie mój, by ze mnie,

jak wody ze skały, żywota wylewał się zdrój.

Ni znaczyć, ni błyszczeć nie chcę, ja czekam

u Pańskich nóg, by mnie, tę skorupkę biedną.

On w służbie Swej użyć mógł.

Ni znaczyć, ni błyszczeć nie chcę, niech On mię

prowadzi sam, i Jemu się za narzędzie ochotnie

do pracy dam. I pójdę, gdzie mię przeznaczy,

do dzieła przyłożę swą dłoń, a gdy stąd

odwołać mię raczy, na łono Mu złożę swą skroń.

Ni znaczyć, ni błyszczeć nie chcę, niech

On mię prowadzi sam, i Jemu się za narzędzie

ochotnie do pracy dam.