O, życia zdroju, Jezu nasz! Dla Ciebie chcemy żyć;

gdy nas za dzieci Swoje masz, racz z nami teraz być.

Łam Ty ten chleb, jak zwykłeś wprzód i daj nam z Swoich rąk:

Boś męką Swoją zbawił lud, ratując z wiecznych mąk.

I kielich ten — pamiątkę krwi, coś przelał w męce Swej,

kosztować dozwól ku Twej czci nam z Tobą w chwili tej.

Jak latorośle w winny krzew zrastamy z Tobą się,

bośmy Twe ciało, Twoja krew — nasz owoc chwali Cię.