Królu nad króle, Panie nad pany,

w Twojej prawicy narodów los,

wejrzyj na lud Twój bólem nękany,

usłysz błagalny narodu głos. Spójrz,

nasze pola kule zorały a w ziemię wsiąkła

synów jej krew, i krwią serdeczną

rzeki wezbrały, dzwonów pogrzebnych

rozbrzmiewa śpiew.

Panie, w żałobie obudź nadzieję

i ku przyszłości obróć nasz wzrok,

kędy nam gwiazda cudna jaśnieje,

chociaż dokoła smutek i mrok.

O, niech jak niegdyś łaski Twej

gońce miłość w nas budzą dla Twoich praw,

niechaj wolności wzejdzie nam słońce,

Zbawco ludzkości, naród nasz zbaw!