Z niedoli wielkiej, z udręczenia,

rzucony burzą w straszny bój,

błagalne w niebo ślę westchnienia:

ach, Boże, ześlij pokój Swój!

Ach, ześlij, ześlij ukojenie,

w niedoli mojej pocieszenie,

i pokój daj mi upragniony!

O, Boże, ześlij pokój Swój!

O, rozkaż wałom, ucisz burze,

na wiatry rozszalałe skiń!

Ach, pomóż oczy wznieść ku górze,

na duszę mą kojąco wpłyń!

Ach, ześlij, ześlij ukojenie,

w niedoli mojej pocieszenie,

i pokój daj mi upragniony!

O, Boże, ześlij pokój Swój!

Daj, Panie, bym był pewny tego,

że Twoja dobroć wiecznie trwa,

że i wśród morza wzburzonego

jest także przy mnie pomoc Twa!

Ach, ześlij, ześlij ukojenie,

w niedoli mojej pocieszenie,

i pokój daj mi upragniony!

O, Boże, ześlij pokój Swój!

A Ty modlitwy me przyjmujesz,

nade mną Swą rozjaśniasz twarz

i jeszcze więcej obiecujesz,

pełniejszy jeszcze pokój dasz.

Ach, ześlij, ześlij ukojenie,

w niedoli mojej pocieszenie,

i pokój daj mi upragniony!

O, Boże, ześlij pokój Swój!

Nie pragnę po to mieć pokoju,

bym w grzechach mógł bezpiecznie spać,

lecz pragnę czerpać z życia

zdroju i siły z nieba ciągle brać.

Ach, ześlij, ześlij ukojenie,

w niedoli mojej pocieszenie,

i pokój daj mi upragniony!

O, Boże, ześlij pokój Swój!

Ach, Boże, ratuj z udręczenia

rzuconych burzą w straszny bój,

a wzniosą Ci dziękczynne pienia,

żeś dał im błogi pokój Swój!

Ach, ześlij, ześlij ukojenie,

w niedoli mojej pocieszenie,

i pokój daj mi upragniony!

O, Boże, ześlij pokój Swój!