Płyną z serca, płyną w niebo gorzkie narzekania,

że się naród ukochany wciąż do złego skłania,

my wolności dzieci Bożych mało skosztowali,

(:Pełno jeszcze rozerwania, grzech nas gnębi dalej.:)

Więc do Ciebie, Boże, wołam, Ciebie proszę, Panie:

Okaż narodowi memu wielkie zlitowanie!

Kiedy z grobu go wywodzisz cudnie i prawdziwie,

(:Niechże w Tobie się rozwija, Twoją sprawą żywię!:)

Płyną z serca, płyną w niebo triumfalne pienia;

Pan do modłów się przyznaje, w życie je przemienia.

Już przywraca nas z wygnania, jako wód strumienie,

(:Oglądamy tęsknych modłów cudne wypełnienie.:)