Twa postać jasna staje przed sercem w noc i w dzień

i pytać nie przestaje, czy wstąpić może weń

Mój Boże, już ja wolę stanowczo Twoim być,

dokądże bym w padole mógł uciec i się skryć?

Znikają tu rozkosze, jak bańki z wodnych pian,

nad wszystko to przenoszę, co z krzyża daje Pan.

Jak często narzekałem, gdy szatan serce starł,

dziś wolnym, gdyż poznałem Twej wielkiej łaski dar.

We dnie i w nocy, Panie, Twej twarzy widzę rys,

niech dusza ma powstanie, by grzechu urok prysł.