Wieść ciche z Bogiem życie, obcować tylko z Nim

i Jemu całkowicie poświęcić pragnąłbym.

On da spoczynek błogi, do bujnych wiedzie pasz;

Mnie już nie trwożą wrogi, gdy przy mnie Pańska straż.

Zamilknąć ma stworzenie, gdy Pan przybliża się,

bo wieczne z Nim spojenie ma dusza święcić chce.

Niebieski pokój wionie z głębiny duszy mej,

gdzie się codziennie chronię, zamknąwszy serca drzwi.

Kto z Panem chce obcować, ten musi w siebie wnijść,

i duszę swą pochować i cięgle czujnym być!

Twój Jezus niech jedynie rozkoszą będzie twą,

a wtedy w sercu zginie próżności ziemskiej zło.