Z całej mej duszy, póki życia stanie,

kochać i wielbić będę Ciebie, Panie.

Tyś moją siłą, moją Tyś zasłoną,

Tyś moją pewną twierdzą i obroną.

Już mię śmierć sroga zewsząd otoczyła

i sidła swoje na mnie zastawiła,

grób był otwarty,

a zemdlone siły ze zbolałego ciała uchodziły.

Na Pana w bólu moim ja wspomniałem,

do mego Boga ufnie zawołałem:

On mię wysłuchał w zwykłej Swej litości,

przyjął w Swe uszy tęskny głos żałości.

Bóg zawsze dźwignie serce ukorzone,

a zniży oczy dumnie podniesione,

darzy cnotliwych łaską miłościwie,

sądząc ród ludzki zawsze sprawiedliwie.

Kto ufa Bogu, tego minie trwoga,

bo gdzież obrona, jeśli nie u Boga?

Stąd wieczny Panie,

między narodami będę moimi wielbił Cię pieśniami.