Łaski wspaniałej się strumień zlał,

większej nad grzech nasz, nad Boży

gniew, z wzgórza Golgoty, gdzie Książę chwal

jako Baranek Swą przelał krew.

Głębia rozpaczy i grzechów chłód

duszy bezmiarem grożą tu strat.

Łaska ta, głębsza od morza wód,

krzyżu wskazuje ratunku ślad.

Nie da się ukryć tych ciemnych plam;

któż może pomóc, z duszy je zmyć?

Patrz! Purpurowy trysł strumień tam,

możesz dziś bielszym niż śnieg już być!

Łaski tej cudnej wciąż płonie żar wszystkim,

co wierzą; Dziś łaski czas!

Przyjmij więc wiarą ten Pański dar,

byś się mógł z Panem połączyć raz!