Gdym nie znał Jezusa, był mrok w sercu mym,

w nim grzech był i czarem on uśpił mię swym

Lecz Pan, gdy mię zbudził i podał mi dłoń,

to z żalem za grzechy pośpieszyłem Doń.

Miłuje mię Pan, jak błogi to stan,

mej duszy na wieki już pokój jest dan!

Gdy życiem się znużę wśród rozlicznych burz,

me nogi osłabną i omdleję już,

to słyszę w mym sercu Zbawiciela głos:

”Ja kocham cię, dziecię, zdaj na mnie swój los”.

Miłuje mię Pan, jak błogi to stan,

mej duszy na wieki już pokój jest dan!

Jam Panu zaufał i dobrze mi z Nim,

tę radość i szczęście gdzież znajdziesz i w kim?

Przez śmierci dolinę pomoże mi przejść,

z obczyzny do domu ojczystego wejść.

Miłuje mię Pan, jak błogi to stan,

mej duszy na wieki już pokój jest dan!