Mój jest Zbawiciel, ustały już żale,

w Nim radość, wytchnienie, On koi me łzy.

O Jego ja muszę powiedzieć ci chwale,

gorąco cię wezwać: o pójdź Doń i ty!

On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,

bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moim jest Ojciec zaufam Mu śmiele,

że mnie ta nadzieja nie zwodzi, to wiem.

Zobaczę Go kiedyś w chwalebnym już ciele.

I ciebie bym znaleźć tam w świetle chciałbym.

On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,

bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moje jest niebo: tam stanę ubrany w uroki

słoneczne mieniących się szat.

Ten klejnot ci, bracie, też może być dany

i ty możesz kiedyś w niebieski wejść świat.

On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,

bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moim jest pokój w burzliwym żywocie,

me bóle On słodzi i zwilża mi skroń.

Nie kupisz go w świecie za skarby i krocie,

Pan dać go chce darmo, więc spiesznie idź Doń.

On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,

bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moje jest wszystko przez gorzką śmierć Pana,

wierz tylko, On wszystko i tobie chce dać.

Czyż krew ta na próżno za ciebie wylana,

czy wiecznie byś w rzędzie zgubionych miał stać.

On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,

bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Gdy kiedyś Zbawca twe serce zdobędzie,

o, nie milcz, lecz, bracie, rozgłaszaj to wciąż.

Zwycięskiej miłości moc dziwną sław wszędzie,

rozpalaj nią serca, z Jezusem je wiąż!

On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,

bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.