Znam strumień, co płynie wśród dolin

i wzgórz spokojnie i cicho lak cień;

złotymi blaskami ognistych skrzy zórz;

któż wody skosztował już zeń?

O, duszo, upraszam cię, chodź,

do wód tych cudownych się zwróć,

bo płyną obficie wzdłuż i wszerz,

i tobie ulżą, o, wierz!

Gdy serce dosięgnie ożywczy ten prąd,

to radość oparnia je wnet,

bo błogość kosztowna odpływa mu stąd

i zbawia od trosk je i bied.

O, duszo, upraszam cię, chodź,

do wód tych cudownych się zwróć,

bo płyną obficie wzdłuż i wszerz,

i tobie ulżą, o, wierz!

Ten strumień żywota, jak źródło ze skał,

z Jezusa wytryska ci ran; za ciebie grzeszniku,

za ciebie to dał Swą krew wylać drogi twoi Pan

O, duszo, upraszam cię, chodź,

do wód tych cudownych się zwróć,

bo płyną obficie wzdłuż i wszerz,

i tobie ulżą, o, wierz!

Kto pragnie, niech przyjdzie i pile z tych wód,

wołaja z Syionu nam w dół,

bo tylko kto w falach tych grzechu zmył brud,

w niebiesiach usiądzie za stół.

O, duszo, upraszam cię, chodź,

do wód tych cudownych się zwróć,

bo płyną obficie wzdłuż i wszerz,

i tobie ulżą, o, wierz!