O, Jezu, wnieś słoneczny brzask w me

biedne serce, wnieś! Gdy Twój je złoty

olśni blask, odlataa smętek gdzieś;

spłoszona światłem pierzcha noc,

spowita w ciemne mgły,

radości dziwna w sercu moc bolesne ściera łzy.

Miłością Tyś tak dawno już,

a jednak tchniesz świeżością róż,

i ciepłem nas ogarniasz Swym,

więc wszyscy my do Ciebie lgniem!

Gdy z krzyża jasny promień ten

w mej duszy trafił zmierzch,

grzechowy mój kamienny sen

opuścił mnie i pierzchł.

Już wiem, kto mię miłuje,

wiem, gorąco aż po zgon;

już tylko Zbawca w sercu mym

na wieki będzie czczon.

Tym słońcem, co wśród życia zmian,

wśród życia grzeje zim, jest Jezus,

mój niebieski Pan, o żywot tylko w Nim!

Na ziemi pieśni Jego chwał zamącą skargi żal,

mój hymn wspanialej będzie brzmiał tam wśród weselnych sal.