Długo światła szukaliśmy,

pogrążeni w ciemny mrok

coraz bardziej tonęliśmy w grzechu,

który w przepaść wlókł.

O, gdzież ta przemożna ręka,

zbrojna w święty Boży grot,

która wyrwać zdolna człeka,

nawet jeszcze z piekieł wrót?

Przyszedł Zbawca nasz kochany,

pełen miłosierdzia, łask, rzekł:

wyleczę twoje rany,

przyślę z nieba nowy brzask.

Zbawcy nas wyzwala ramię,

silna Jego Boża dłoń;

On potęgę grzechu złamie,

śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Nasze dobra i zasoby wszystkie

zniszczył grzechu jad;

wszędzie trupy, wszędzie groby,

naszych sił podcięty kwiat.

Zbawcy nas wyzwala ramię,

silna Jego Boża dłoń;

On potęgę grzechu złamie,

śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Cóż przyniesiem Mu w ofierze

za tej łaski wielkiej czyn?

Nic, lecz serca niech zabierze,

choć są pełne żądz i win.

Zbawcy nas wyzwala ramię,

silna Jego Boża dłoń;

On potęgę grzechu złamie,

śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Serca nasze Ci niesiemy chociaż

je pokalał grzech,

Ty je przyjmiesz,

przyjmiesz wiemy,

Ty je z win obmyjesz wszech.

Zbawcy nas wyzwala ramię,

silna Jego Boża dłoń;

On potęgę grzechu złamie,

śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Wiedź nas Ty Swą ręką,

Boże, drogą pewna prowadź wciąż,

gdy nas znowu grzech prze-może,

na ratunek, Zbawco, dąż.

Zbawcy nas wyzwala ramię,

silna Jego Boża dłoń;

On potęgę grzechu złamie,

śpieszmy tylko wszyscy Doń!