W walce z burzą, bez obrony łódź śmiertelnym dreszczem drży,

w niej zaś Jezus, snem zmożony, w gronie uczniów cicho śpi.

Wód spiętrzonych groźne fale, gdy je smaga wichrów szał,

małą łódź miotają stale, do nadbrzeżnych pędzą skał.

Budzą Mistrza zdjęci lękiem, bo ratunek tylko w Nim,

Mistrz powstaje, wznosi rękę, każe ścichnąć wichrom złym.

Alleluja, Zbawicielu! Tyś wszechmocna słabych straż.

Grzesznych ludzi Przyjacielu, zawsze w pieczy Swej ich masz.

Rodzie ludzki, burza świata dookoła ciebie wre.

Grzech jak fale, dusze zmiata, do przepaści strąca je.

Spiesz więc ufnie do Jezusa, w czasie trudnym wzywaj Go,

a nie zmoże cię pokusa, Pan cię wesprze ręką Swą.