Co to za niezliczony tłum,

co jakby wód wezbranych szum

zalega obszar wzgórz i niw,

a każdy zbiega się, kto żyw?

(:Radosny okrzyk płynie z pól:

„To Jezus, z rodu Dawida Król":)

Cóż to za człowiek, któż ten Król?

Co wszystkim nam ukoi ból?

Że starzy Doń i młodzi lgną,

czyż nie przedziwnym cudem to?

(:I wciąż okrzyki słychać z pól:

„To Jezus, z rodu Dawida Król!":)

To Jezus, ów przemożny Pan,

co światu na zbawienie dań.

Na jego słowo chromy zdrów,

z grobowych martwy wstaje snów,

(:A ślepych okrzyk słychać z pól:

„To Jezus, z rodu Dawida Król!":)

O, dzisiaj jeszcze zawsze On

do ziemskich z nieba schodzi stron

i puka tam i puka tu,

czy kto się nie obudzi z snu.

(:I nasza pieśń niech płynie z pól:

„To Jezus, z rodu Dawida Król!":)

Pośpieszcie się z grzechowych bied,

Pan Jezus zgoi rany wnet; przez nasze usta Pan was zwie:

Pośpieszcie się! Pośpieszcie się!

(:Popłynie śpiew i z serc i z pól:

„To Jezus, z rodu Dawida Król!":)

Nie zatwardzajcie serca, nie,

bo łaski doba skończy się!

Pan stanie u żywota bram,

a wtedy biada, biada wam!

(:Będzie to, będzie gorzki ból,

że odszedł z rodu Dawida Król!":)