Z Ojcem Przedwiecznym stolicę dzieli,

na twarz padają przed Nim anieli,

na Jego imię piekło się trwoży:

Oto Syn Boży! Oto Syn Boży!

Pod ciężkim krzyżem w koronie z cierni,

dręczą Go ludzie niemiłosierni,

krew płynie z czoła, łza tryska z powiek:

Oto Bóg Człowiek! Oto Bóg Człowiek!

Ty, który ludzkość wziąłeś w Swą pieczę,

na krzyż przybity, Boże-Człowiecze,

wnijdź nam do serca,

niech się w nim zbudzi miłość dla ludzi.

Miłość dla ludzi.

A gdy w naszego życia zawodzie krzyż nas obarczy,

a cień ubodzie, godnie przebywać drogi cierniste pomóż nam, Chryste! Pomóż nam, Chryste!