O, Jezu, Twa jest sprawa ta,

przed którą stoimy, a że to,

Jezu, sprawa Twa, nie dasz zaginąć jej,

lecz ziarnko pszenne musi

plon do światła wznieść przez własny zgon;

nim wzejdzie, wprzód się w ziemi skryć,

istoty swej się w śmierci zbyć,

w ukryciu żyć, istoty swej się zbyć.

Tyś, Jezu, drogą cierpień wszedł w niebieską chwałę Swą,

taż wiedziesz drogą mąk i bied Tych, którzy wierzyć chcą.

Ach, prowadź nas,

by każdy miał w Twym krzyżu i królestwie dział;

swej śmierci bramą prowadź nas do światła, z Twoją sprawą wraz, z Twą sprawą wraz, do światła prowadź nas!

Tyś umarł sam i sam się w grób jak ziarnko pszenne wsiał;

tak samo ożyw, nowym zrób świat, który Bóg Ci dał!

I daj nam posłów wiernych, daj,

by wkrótce w każdy ziemi kraj rozsławiać Twoje imię szli!

I my też chcemy służyć Ci,

o, służyć Ci po wszystkie życia dni!