Zwycięska jasna rzesza w niebieski zdąża gród,

a wiele w jej szeregach rozbrzmiewa cudnych nut.

Triumfu płyną dźwięki w dolinie gorzkich łez;

śpiewają, że już walki zwycięski nastał kres.

Baranka tam uwielbia ten triumfalny śpiew;

u krzyża się zaczyna, do górnych płyną stref,

pieśń ta Jezusa sławi, moc dziwną Jego ran;

zwiastuje, iż ratunek zupełny grzesznym dań.

Gdy pieśni o Baranku rozpocznie jedna z dusz,

natychmiast grono całe rozbrzmiewa wszerz i wzdłuż;

Nie potrzebują słowa, a wnet poznają się.

Najlepszą ich wymową twarz, co radością lśni.

O, pieśni, kiedyż ciebie zanucim w niebie tam?

Jutrzenko najjaśniejsza, kiedyż to wzejdziesz nam?

Przygotuj wiernych, Panie, i grono swoje zbierz,

chcemy Ci wiecznie śpiewać wśród uwielbionych rzesz!