O Gdybym języków miał tysiące

i serc tysiące w piersi swej,

wszystkie by ogniem pałające wznosiły Bogu,

Władcy ziem, w zawody głośne pienia chwał za to,

co w łasce wielkiej dał.

O, niech me pienia głośne

dążą aż do słonecznych niebiois stref!

Strumienie krwi, co w żyłach krążą,

niech triumfalny wzniosą śpiew.

Niech w śpiew się każdy zmieni dech

i płynie do niebieskich strzech.

Stworzenia wszystkie,

chwałę nieście, o, niechaj nuci chwałę ptak.

Ospałej duszy mej pomóżcie,

bo jej do tego siły brak,

bym godnie to wyśpiewać mógł,

co wszędzie wielki zdziałał Bóg.

O, Tobie Jezu, Tobie chwała,

że Twoja zbawicielska dłoń łaskawie

pomoc mi podała i mnie przez krew,

przez śmierci toń wyrwała już z szatana rąk,

co w swą niewolę był mnie wprzągł.

Chcę Twoją dobroć wielką głosić,

dopóki służy język mi,

chcę Ci radosne modły wznosić,

dopóki w piersiach serce drży,

gdy w ustach mi zabraknie sił,

wzdychaniem będę Ciebie czcił.

Ach, przyjmij chwałę mą z padołu,

mój Boże, przyjmij w łasce Swej!

W niebiesiech chwalić Cię pospołu

z anielską rzeszą będzie lżej.

Tam wzniesie Tobie dusza

ma po tysiąckroć alleluja!