Królu niebios! Któż imienia Twego zgłębi treść?

Któż tak cudne światów gmachy Tobie pomógł wznieść?

Tylko w łaski Twej osłonie życie wiedziem swe,

światy wstały, światy runą na skinienie Twe.

O, nasz Panie ukochany! Któż Cię pojmie, któż?

Zginął w głębiach wód potopu świat on pierwszy już;

kiedyś jeszcze raz poruszysz starej ziemi grunt,

zgładzi wszystkich bezbożników Twój straszliwy sąd.

Królu chwały! Choć tak wielka jest Twej ręki moc,

jednak hańbę przecierpiałeś, zszedłeś w śmierci noc;

świat ten prześladuje Ciebie w dziatkach Twych i dziś,

wszystko masz, a miejsca w świecie próżno szukałbyś.

O, nasz Królu wywyższony! Twoiśmy po grób;

wszyscy serca przynosimy do Twych świętych stóp.

Tobie żyć, umierać z Tobą, cudny to nasz dział,

potem w niebie z Tobą władać w blasku wiecznych chwał!